POLITIEK DAGBOEK	poëzie
	politieke columns + citaten
"Allemaal zakkenvullers!" "Ze zitten maar te OH-en in het Stadhuis, maar ze weten niet wat er in de stad gebeurt." Deze en andere opmerkingen hoor je soms op straat. Ik trek het me niet persoonlijk aan en weet hoe hard veel collega-politici werken en zich inzetten voor de stad en haar burgers. Om meer inzicht te geven in wat ik dan zoal doe in de stad (èn het Stadhuis), probeer ik hier een dagboek bij te houden. Dat kost ook tijd, en niet alles komt dan ook aan de orde, maar hopelijk geeft het toch een beeld. De dagboekpagina's staan hieronder in één stuk onder elkaar in omgekeerde volgorde: de nieuwste bovenaan.	politiek dagboek
DAGBOEKPAGINA ZATERDAG 5 APRIL 2008 DEMOCRATIE EN LEUGEN (2) Ik lees de kranten en de commentaren, ik zie de peilingen, en plotseling komen er verzen in mijn hoofd, verzen van Niemöller: Als die Nazis die Kommunisten holten, habe ich geschwiegen; ich war ja kein Kommunist. Als sie die Sozialdemokraten einsperrten, habe ich geschwiegen; ich war ja kein Sozialdemokrat. Als sie die Gewerkschafter holten, habe ich nicht protestiert; ich war ja kein Gewerkschafter. Als sie die Juden holten, habe ich nicht protestiert; ich war ja kein Jude. Als sie mich holten, gab es keinen mehr, der protestierte. Ik weet één ding: ik zal niet zwijgen en ik blijf protesteren. En ik ben blij dat Tijn en ik de eersten waren die de straat op gingen. De straat op, zoals in 1968, voor gelijkheid, vrijheid en broederschap. Une société sans Geert W., c’est comme un poisson sans bicyclette.
DAGBOEKPAGINA WOENSDAG 2 APRIL 2008 DEMOCRATIE EN LEUGEN Wie stond er nu gisteren te liegen in de Tweede Kamer, Wilders of Hirsch Ballin/het kabinet? Eén ding is zeker: er werd gelogen. Als de bewindsman loog, vind ik dat als politicus het meest schokkende wat er kan gebeuren. De democratie kàn niet functioneren als de volksvertegenwoordigers er niet van uit kunnen gaan dat de ministers, gedeputeerden, wethouders, de waarheid spreken wanneer zij de volksvertegenwoordiging informeren. Als Hirsch Ballin loog, is onze democratie ten dode opgeschreven. Ik geloof het echter niet: in het land waarop ík trots ben gebeurt dat niet, en bovendien zou dat altijd uitkomen: te veel mensen weten er immers van en dat gaat onherroepelijk lekken. Ik vind het overigens nu al schokkend dat 32% van de bevolking voetstoots aanneemt dat de bewindslieden liegen. Mijn geschoktheid heeft te maken met het volgende: Was het Wilders die loog, dan kan zijn beweegreden daarvoor zijn, de democratie langs deze weg ten val te willen brengen. Hij zet de leugen dan in als politiek middel. Maar hopelijk gelooft hij zelf wel dat hij de waarheid vertelt. Ik geloof dat dat pseudologia fantastica heet in de psychiatrie en ik heb eens een baas gehad die daaraan leed, met heel nare gevolgen voor een aantal van mijn collega’s. Sommige mensen gaan daarin zo ver dat ze injectienaalden “vinden” die ze eerst zelf neergelegd hebben. Uitkomen zal het, maar je weet nooit hoe lang het duurt. Niettemin: op een dag werd bekend dat Marinus van der Lubbe niet de Reichstag in brand gestoken had. Laat óns parlement in godsnaam het hoofd koel houden, zodat Geert Wilders niet de kans krijgt, het vuur aan te wakkeren.
DAGBOEKPAGINA ZATERDAG 22 MAART 2008 SAMEN STRIJDEN ? feestvreugde Vandaag ben ik naar Amsterdam afgereisd voor de Nederland Bekent Kleur – manifestatie op de Dam. Ik tref –inderdaad- een kleurrijk toneel: Antillianen, Chinezen, Marokkanen, Turken en allerlei andere Nederlanders. Na een optreden met opzwepende muziek van de band Mala Vita horen we René Danen aan, die ook in Delft gesproken heeft op 7 maart, en krijgen we bijdragen van o.a. Mohammed Rabbae (GL), Hedy d’Ancona (PvdA) en Hans Dijkstal (VVD). Ondanks dat ik verrek van de kou drink ik hun woorden in en word warm. domper Vlak bij mij zit een meneer in een scootmobiel. Net als ik heeft hij een rode jas met witte opdruk aan. Bij mij luiden die witte letters: PvdA, bij hem duiden ze op zijn lidmaatschap van een andere socialistische partij en bij hem glanst er een tomaat waar bij mij een roos bloeit. Opeens krijgt hij mij in de gaten en begint zijn gal tegen mij te spuien: dat mijn partij hier niet hoort, in agressieve bewoordingen. Ik antwoord hem, dat wij hier mijns inziens allemaal horen, omdat we samen strijden tegen een gemeenschappelijke tegenstander. Ik bied hem aan dat ik wel weg wil gaan als hem dat plezier doet. Ik voel me boos en verdrietig en vraag me af waarom ik de moeite genomen heb om hier te komen. opsteker Dan grijpt een mevrouw van Groen Links in: ze houdt hem voor dat we hier niet gekomen zijn om onderlinge geschillen uit te vechten, maar om samen pal te staan. Meteen ebt mijn mineurstemming weg en ik laat me weer meevoeren met de positieve beweging die hier gaande is.
DAGBOEKPAGINA DINSDAG 4 MAART 2008 JAN PRONK: UYLIAAN IN 2008 fatsoen Uitgeput kom ik vlak voor acht uur in TOP binnen. Ofschoon ik sinds twee dagen met pensioen ben, heb ik hard gewerkt: het gewone werk van een raadslid, en daarnaast de organisatie van een bezinningsdemonstratie, op 7 maart, in verband met de ophef rond een door de maker als confronterend aangekondigde film. Ik word gekweld door de vraag: hoe kunnen wij anno 2008 aan onze achterban laten zien dat wij nog steeds de goede keuze zijn als het erom gaat, iedereen op zijn minst een fatsoenlijk bestaan te bieden, en iedereen aan de openbare besluitvorming deel te laten hebben.? onfatsoen Die vraag is vandaag des te prangender geworden door de vele scheldpartijen die mijn kant uitkomen. Landverrader kan ik nog wel hebben: dat is een mening en die mag de e-mailer natuurlijk spuien, maar Clason, die mensen om niets in de cel heeft laten gooien gaat natuurlijk te ver: dat is een onwaar feit en volslagen nonsens, en mag zo niet gebracht woorden. Het stemt me treurig, maar het maakt me niet bang. Raar vind ik dan ook dat vele reacties mij beschuldigen van “angst” voor de islam. Mijns inziens lijkt het verdacht veel op projectie. internationale solidariteit Maar nu kom ik voor Pronk, en ik word niet teleurgesteld. Bevlogen sprekend, met de armen zwaaiend, heen en weer schietend door het zaaltje schetst hij het beeld dat anno 2008 opdoemt voor de ware sociaal-democraat: de traditionele achterban, die geëmancipeerd is, juist dóór de hervormingen vanuit de sociaal-democratie, en die nu tot de middenklasse is gaan behoren, en daarnaast het ontstaan van een nieuwe onderklasse, in het land, maar vooral ook in de wereld, van uitgeslotenen. Uitgesloten, ook door die nieuwe middenklassers, voor wie het niet gemakkelijk is, in te zien dat ze hun verworven positie toch zullen moeten openstellen voor nieuwkomers, voor mensen in de derde wereld die geen deel hebben aan de solidariteit. moraal èn eigenbelang De vraag die tijdens zijn betoog door mijn hoofd speelt, is typerend voor een politicus: Hoe krijg ik daarvoor draagvlak, nu allen zich lijken terug te trekken op het eigen (groeps)belang? Maar ook daarop heeft de oude vos een antwoord: Het komt erop aan, mensen te doen inzien dat het in hun eigen belang is, dat iedereen in de wereld mee kan doen, omdat anders de instabiliteit in de wereld ook voor onszelf een grote bedreiging gaat vormen. Hij toont in een paar pennenstreken hoe de onderklasse in de Arabische wereld ontevreden en agressief wordt doordat de dictatoriale machthebbers deel zijn gaan uitmaken van het rijke Westen, en dat de haat jegens de westerse wereld, gevoed door fanatieke islamisten, daaruit voortkomt. Eerlijk delen is eerlijk delen, en niemand uitsluiten is niemand uitsluiten. Als we daarvan geen serieus werk maken, wordt de spanning in de wereld steeds groter, dáárvan moeten we onze achterban overtuigen, dat het gaat èn om een morele standaard die we als sociaal-democraten moeten hebben, èn om welbegrepen eigenbelang dat dezelfde kant uit wijst. Hij voegt er nog aan toen dat we ook moeten zorgen, zorgvuldig om te gaan met de aarde, uit zorg om onze kinderen en kleinkinderen. bindend Onderweg naar huis speelt door mijn hoofd dat ik het haast jammer vind dat ik al lid van de PvdA ben, want anders had ik het nu kunnen worden. Als dat bij andere mensen ook zo werkt, moeten we Pronk goed inzetten als ons geheime wapen. Ik heb dan ook op hem gestemd toen hij in de race was voor het partijvoorzitterschap. Een prominent lid van de afdeling zei mij toen, dat ze hem te polariserend vond. Ik ben het nog steeds niet met haar eens: voor mij is hij juist de bindende factor die we zo nodig hebben. volle bak Het afdelingsbestuur heeft er goed aan gedaan, in de serie debatten deze avond met Jan Pronk op te nemen. Een volle zaal met mensen hing aan zijn lippen en die van de mensen die hem met scherpe stellingnamen prikkelden.
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 28 FEBRUARI 2008 COMMUNICATIE Gisteravond woonde ik een zitting bij van de Commissie Bezwaar- en Beroepschriften (Kamer II). Mijnheer R. had namens zijn bejaarde en gehandicapte moeder bezwaar gemaakt tegen (o.a.) de hoogte van het Persoonsgebonden Budget (PGB) dat zij krijgt voor huishoudelijke hulp. Zij krijgt geld op basis van 4,5 uur in de week hulp. Zelf kan zij nauwelijks lopen, en omdat zij al een paar keer gevallen is, kan zij zelf geen huishoudelijk werk meer doen. Dan lijkt 4,5 uur niet zo ruim bemeten, maar ik was benieuwd of ik er achter zou komen hoe dat uitgerekend wordt. Ik zal hier nu niet ingaan op de zaak zelf: de commissie moet het advies nog uitbrengen. Ik zal dat afwachten en het dan bespreken met mijn fractiegenoten die in de commissie WIJZO zitting hebben. Wel viel mij tijdens de behandeling iets op dat ik ook al had opgemerkt in alle mails die mijnheer R. ons al stuurde over de kwestie. Het gaat om de communicatie tussen de ambtenaren en de burgers. Als je dit geval, en sommige andere die ons ter ore komen, bekijkt, valt het op dat er veel sprake is van miscommunicatie. Daar valt nog veel aan te verbeteren. Na de zitting deed de ambtenaar die namens de gemeente het verweer voerde, een hoopgevende uitspraak: "Mijnheer R., als u nog iets wilt weten of zo, belt u mij dan gerust." We gaan vooruit! PENSIOEN Deze week geniet ik als onderwijsgevende van mijn voorjaarsvakantie, maar wel in een bijzondere gemoedstoestand: na de vakantie kom ik niet terug voor de klas, omdat ik met langdurig verlof in afwachting van prépensioen ga. Na komend weekend nooit meer 's ochtends vroeg naar het werk, dat zal wel even wennen zijn. In elk geval hoop ik dan het politieke werk met nieuw elan te kunnen oppakken.
DAGBOEKPAGINA ZATERDAG 9 FEBRUARI 2008 TROTS OP NEDERLAND - TROTS OP DELFT Gisteren, vrijdagavond, zat ik met mijn zoon Daniel (13) naar de Franse TV te kijken. (Tot verbazing van sommige van mijn buren beschik ik over een satellietschotel, en zo kunnen wij de Frans/Duitse kwaliteitszender ARTE ontvangen, net zoals honderden andere zenders, waaronder de verrassend goede Al Jazeera.) Het ARTE-programma ging over de manier waarop er in de verschillende EU-landen omgegaan wordt met "banlieues", een moeilijk te vertalen begrip dat ik in dit verband het beste kan weergeven als "probleemwijken". Grappig was dat de journalisten zelf ook tegen dit probleem aanliepen: over Nederland meldden zij onder andere dat er bij ons geen banlieues zoals in Frankrijk en Engeland bestaan, omdat -ik citeer- de woonwijken kleinschaliger zijn, geen eenzijdige bevolkingsopbouw kennen, en een aangename melange van wonen en werken vertonen, met buurtwinkels en wijkvoorzieningen." Kijk, dáár word ik nou blij van, te zien dat dàt onze roep in het buitenland is. Natuurlijk valt er wel wat op af te dingen, maar bij vergelijking met hun eigen land pakt het terecht goed voor Nederland uit. Niettemin maakten ze melding van de moord op Theo van Gogh, maar ze constateerden dat er in Nederland echt iets gedaan werd en dat het werkte. Nederland als gidsland! Was er dan helemaal niets te leren van andere landen? Nou, niet veel, maar één aardig idee viel mij op: in Birmingham (UK) ging de politie regelmatig voetballen met kinderen van de basisschool, zodat ze elkaar al kennen wanneer ze op latere leeftijd met elkaar in aanraking komen. De commentator merkte daarover echter op dat het in Nederland niet zo nodig was, omdat de politie hier normaal met de burgers omgaat, beleefd optreedt, een hand geeft, etc. Ook de aanpak van onze partijgenote Ella Vogelaar kwam in beeld, en dat maakte mij trots op Nederland. Natuurlijk dacht ik meteen aan wat er in gang is in de Poptahof, en alle andere zaken die mede door onze wethouders Anne Koning en Dick Rensen tot stand gebracht worden, zodat ik ook heel trots op Delft werd. (Uiteraard kreeg ik en passant ook Jan Torenstra op mijn netvlies.) Goed om zo eens "van buiten naar binnen te kijken" en door anderen bevestigd te zien dat we goed bezig zijn.
DAGBOEKPAGINA MAANDAG 14 JANUARI 2008 EEN AARDIGE MAN Zaterdag werd Aad van den Ende begraven op Iepenhof. Aad was steunfractielid van de voormalige Leefbaar Delft-fractie, nu Onafhankelijk Delft. Hij overleed afgelopen week door een hartstilstand, 59 jaar. Het grijpt mij aan: ik ben zelf 61, en bovendien vond ik hem een aardige man, die met zijn politieke activiteit zo ongeveer hetzelfde nastreefde als ik. In gesprekken die ik met hem had bleek mij immers dat ook hij zich ervoor wilde inzetten dat alle Delftenaren een beetje fatsoenlijk kunnen leven in een prettige omgeving. Hij gaf mij te kennen dat hij vroeger PvdA gestemd had, en probeerde mij uit te leggen waarom hij in mijn partij teleurgsteld was geraakt. Dat gesprek hadden we nog niet af. Zijn fractiegenote Bianca van der Werf bedankte mij op de begraafplaats voor mijn komst. Een beetje verbaasd zei ik haar dat het vanzelfsprekend was: collega's, nietwaar? Samen stelden we echter vast dat er -buiten haar fractie- geen politici naar de begrafenis gekomen waren. Dàt vind ik pas verbazingwekkend!
DAGBOEKPAGINA ZONDAG 2 DECEMBER 2007 VEILIGHEID Zondagochtend en een deel van de middag gebruik ik vandaag voor het opruimen en herinrichten van de fractiekamer. Met de storm die er staat piept en kraakt het eeuwenoude stadhuis onheilspellend en ik ben dan ook blij dat ik de buitendeur tegen drieën achter mij dicht kan trekken om de gezelligheid van mijn eigen huis op te zoeken. Helaas is bus 82 net weg en daarom besluit ik, naar de halte van tramlijn 1 te lopen. Op de brug over de Oude Delft komt mij in de striemende regen een man tegemoet die mij op agressieve toon aanspreekt: waarom ik zo'n rode jas, met PvdA erop, aan heb, of ik soms van "die" partij ben. Ik praat even met hem, en hoor zijn verhaal: De metropoortjes deden het niet (in Rotterdam) en ondanks dat hij de conducteur gewaarschuwd had, moest hij boete betalen, en bij weigering werd de politie erbij gehaald en werd hij aangehouden. En dat nog wel terwijl iedereen weet dat die poortjes er staan om de Marokkanen te pakken, die anders nooit hun rit betalen. Er waren er trouwens vier van in de metro, maar die werden niet gecontroleerd, want in Nederland wordt met twee maten gemeten. Nou, hij ging PVV stemmen, terwijl hij een Fries was die uit een rood nest kwam, en heel goed begreep dat Wilders' ideeën niet deugden. En wat ik eigenlijk bij de PvdA deed, of ik soms naief was en niet zag dat het land naar de knoppen ging? En dat hij SP ging stemmen. -Nou, as 't jo dat wolle, moatte jo dat mar dwaen, probeer ik nog, maar het dringt niet eens tot hem door. Gedurende zijn steeds bozere tirade zie ik uit mijn ooghoek A. aankomen, een dakloze alcoholist die ik ken van de maaltijdviering. A. blijft op een afstandje kijken, en wanneer ik mij van de agressieve man verlost heb, spreekt hij: Wat een eikel, Rolf, was je niet bang? -Nee, A., ik was niet bang, waarom zou ik? Die man is gefrustreerd door wat hij net meegemaakt heeft, dat is begrijpelijk, en zo leer ik dat het waar is wat ik al vermoedde, dat mensen om dezelfde reden op de PVV of de SP stemmen, namelijk al dan niet terechte ontevredenheid over hun situatie, waarvan wij de schuld krijgen omdat wij de verantwoordelijkheid dragen in plaats van langs de zijlijn in het wilde weg te staan roepen. Dat hoort erbij, maar ik was toch wel blij dat jij in de buurt was. Dat geeft mij een gevoel van veiligheid. Nou, zegt A., dan kunnen we met het Dienstencentrum toch beter bij jou in de straat gaan zitten dan in de Surinamestraat? Voor de veiligheid! Proestend lopen we naar de tram. Als we ingestapt zijn horen we een Hollandse jongen tegen zijn vriend zeggen: Ik betaal niet: als ik een keer gepakt word, heb ik de boete er al lang uit.
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 29 NOVEMBER 2007 Mijn vrije donderdag moet ik eigenlijk gebruiken om uit te rusten: Parkinson is vermoeiend. Maar vandaag zal dat niet lukken, want er wacht een volle agenda. In de ochtend heb ik een miniconferentie van Perspektief, 's middags komt onze nieuwe fractie-assistent naar het stadhuis, en zal ik hem inwerken. 's Avonds is er dan een raadsvergadering waar ik over twee onderwerpen het woord zal voeren. Tussendoor ga ik proberen een maaltijd te koken en die met mijn gezin samen te nuttigen. PERSPEKTIEF: WOONVORMEN VOOR AUTISTEN Als lid van de commissie WIJZO ben ik natuurlijk benieuwd wat de deskundigen van de GGZ, MEE, PERSPEKTIEF, VESTIA en andere organisaties die hier aanwezig zijn, te melden hebben over woonvormen die geschikt zijn voor (jong)volwassen autisten. Zelf ben ik ervaringsdeskundige op dit gebied, en ik ben blij om te zien dat er nog meer ouders van autistische kinderen op deze conferentie afgekomen zijn, zoals mevrouw V., met wie ik vroeger al eens bij wethouder Rensen geweest ben om een school voor haar zoon te vinden, en die nu hij opgroeit grote moeite heeft om hem ergens in een geschikte woonvorm geplaatst te krijgen. Het grijpt me aan: mijn zoon is pas 13, maar over enige jaren komt dit probleem ook op  ons af. Er liggen echter verregaande plannen, en tegen de tijd dat het nodig is zullen er, hoop ik, voorzieningen bestaan voor mensen als hij. Bij het begin van het symposium hoor ik tot mijn grote schrik van Jaap Smit van Perspektief dat de rechter de ingebruikneming van de Dagopvang aan de Surinamestraat heeft verboden in kort geding. Hoe moet dat nu: vanaf volgende week, wanneer de dak- en thuislozen niet meer aan de Oostsingel terecht kunnen? Even voel ik me zó machteloos, en dan voel ik woede opkomen tegen de burgers en politici die dit veroorzaakt hebben. Het is hun recht, houd ik me voor, al vraag ik mij af hoe ze het met hun geweten in overeenstemming kunnen brengen. AART LOS: ONZE NIEUWE FRACTIE-ASSISTENT Gelukkig hebben we weer een nieuwe assistent gevonden. Aart loopt stage als docent maatschappijleer bij een school  in Den Haag. Hij is al eerder betrokken geweest bij scholieren-gemeenteraadssimulaties in onze raadszaal en hij heeft echt zin om zich eens een tijd in de politiek te storten. Vandaag lopen we samen door het stadhuis, kijken naar de beveiligingsprocedures, maken kennis met de bodes, en ik laat hem zien hoe de email gelezen kan worden. De volgende fractievergadering zullen we samen het verslag maken,  en daarna zal hij het hopelijk van mij kunnen overnemen. Aart is ons aanbevolen door oud-collega Leonie Zweekhorst, lerares maatschappijleer van wie hij een oud-leerling is. RAADSVERGADERING De raadsvergadering bevat een aantal belangwekkende onderwerpen van groot belang voor de stad en haar inwoners: WMO, Alcohol en Jongeren (over deze twee onderwerpen voer ik het woord), beheersrapportage (nogal technisch en daarom aan mij niet zo besteed, maar onze fractievolger Johan Buis heeft ons uitstekend op de hoogte gebracht. Jammer dat ook deze raadsvergadering weer voor een gedeelte onleefbaar gemaakt wordt door lieden die zich liever bezig houden met gekissebis dan met de belangen van de burgers. Gelukkig zien de burgers dat ook en zullen de volgende verkiezingen een voortzetting laten zien van de trend die op 7 maart 2006 inzette, waarbij deze lieden aanzienlijk verloren. Mijn kindje: het alcoholontmoedigingsbeleid onder jongeren wordt door het serieus te nemen deel van de raad gesteund, en dat maakt mij blij. Om kwart over twaalf ben ik thuis: het kan erger! Toch slaap ik niet direct in,  kwestie van de daklozen die ik niet uit mijn hoofd kan zetten. Ik pak een dichtbundel en lees: WONINGLOOZE Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, Nooit vond ik ergens anders onderdak; Voor de' eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, Een tent werd door den stormwind meegenomen. Alleen in mijn gedichten kan ik wonen. Zoolang ik weet dat ik in wildernis, In steppen, stad en woud dat onderkomen Kan vinden, deert mij geen bekommernis. Het zal lang duren, maar de tijd zal komen Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt En tevergeefs om zachte woorden smeekt, Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt. J.J. Slauerhoff (1898-1936)
DAGBOEKPAGINA WOENSDAG 14 NOVEMBER 2007 Vanochtend werden we allemaal bijeengeroepen in de docentenkamer: onze collega Robbert is plotseling overleden aan een hersenbloeding. Het golft door me heen: net als ik stond hij op het punt, met vervroegd pensioen te gaan, woog hij voordelen en (financiële) nadelen tegen elkaar af, en nu is de keuze hem wreed ontnomen. Ik kan het nauwelijks bevatten: een aardige collega, bevlogen docent, waarmee ik veel praatte over geschiedenis, die bovendien sinds kort in Delft was komen wonen... nooit meer! Ik neem me opeens voor om de knoop definitief door te hakken: wat er ook gebeurt, ik ga in maart 2008 met FPU, en de leuke dingen doen die ik altijd uitgesteld heb en die er tot nu toe niet van gekomen zijn. Eigenlijk ben ik er al aan begonnen, met het leuke reisje naar Praag, eind oktober. Vanavond ga ik naar een miniconferentie van het RPCP (Regionaal Patiënten Consumenten Platform) met mensen die lijden aan een psychische handicap. Verschillenden van hen doen zelf hun verhaal en vertellen hoe hun situatie ook maatschappelijke consequenties heeft. Dat brengt mijn emoties weer een beetje in evenwicht: sommige verhalen beschrijven een zo uitzichtloos bestaan, dat ik me gelukkig prijs met mijn eigen situatie die dan wel niet rooskleurig is, ook niet zo zwart als wat ik hier hoor. Tegelijkertijd verbaas ik mij over de veerkracht van deze mensen, die vaak op hun beurt weer mantelzorger zijn voor anderen. Mensen die het waard zijn, dat de samenleving iets voor hen terugdoet. De aanwezige politici van Groen Links, Stadsbelangen, D66 en PvdA zijn allen vastbesloten, hiervoor het nodige uit de kast te halen, en als ik zie dat minstens twee van de vier ook zelf mantelzorger zijn, twijfel ik hier niet aan. Onder de aanwezigen is ook mijn correspondent uit onderstaand bericht, en ik ben blij, de banden met hem nog even aan te halen. Onderweg naar huis stapt Cahit Tas (Groen Links) bij mij in de tram: "Wat heb jij vanavond gedaan? Ik was bij de Commissie Bezwaar- en Beroepschriften." Ik vertel hem waar ik was, en hij wil er alles van weten. Het geeft mij een goed gevoel: als vanzelfsprekend van elkaar te weten dat je "in de stad" was.
DAGBOEKPAGINA ZONDAG 4 NOVEMBER 2007 Zoals elke zondag bereid ik me ook vandaag voor op de fractievergadering van maandag: ik verstuur de agenda naar mijn collega's en kijk of ik de stukken kan vinden die erbij horen, zodat iedereen die bij de hand heeft. Ook lees ik het voorstel van het College voor de aanpak van alcoholmisbruik onder kinderen van 11-15 jaar. Het is er gekomen door middel van mijn initiatiefvoorstel samen met VVD, CDA, CU/SGP en STIP, dat in maart door de Raad unaniem aangenomen werd. Het College heeft er serieus werk van gemaakt en ik ben dan ook in grote lijnen tevreden. Op 13 november komt het in de commissie WIJZO. Bij het lezen van de email kom ik een bericht tegen van een burger die ik al eerder heb gesproken. Hij heeft grote zorgen bij het vinden van geschikte zorg en woonruimte voor zijn 87-jarige moeder. Ik ga van de week maar eens met hem praten, temeer omdat hij wel niet de enige zal zijn met zulke problemen, en ik voor mezelf in kaart wil brengen waar het op dit gebied nog aan ontbreekt. Met de ziekte die langzaam in mij voortschrijdt kan ik me ook zó goed voorstellen hoe je je als oudere voelt wanneer steeds meer joie de vivre je ontnomen wordt... Ook Nico van der Lely meldt zich weer eens in de email: de kinderarts heeft al gemerkt dat het alcoholvoorstel er ligt, en meldt zijn vreugde hierover. Hij laat tussen de regels door merken hoe hij het op prijs stelt dat de politiek zich hieraan iets gelegen laat liggen. Aan het einde van de dag overhoor ik mijn zoon Daniel zijn huiswerk voor Frans. Hij zit nu in de brugklas op de School voor Jong Talent van het Koninklijk Conservatorium. Nou, dat Frans gaat wel goed, geen wonder natuurlijk: ik spreek het al dertien jaar met hem. Wiskunde baart me meer zorgen, maar al met al doet hij het goed. Hij komt bij me kijken op het moment dat ik dit dagboek bijwerk, en vraagt of ik hem wil helpen met het opzetten van zijn eigen website. Doen we, maar nu eerst slapen! Ik kijk hem na terwijl hij naar boven gaat en betrap mezelf erop, dat ik zit te stralen terwijl ik hem nakijk, net als Anne in de afgelopen raadsvergadering, en om dezelfde reden: goed om te zien dat je de jeugd een goede kans kunt geven! Het geeft me ook een stuk troost dat ik wel kon gebruiken nadat ik, ook vandaag, de vorige dagboekpagina schreef. (zie hieronder)
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 25 OKTOBER 2007 ALTE NEUE SYNAGOGE Deze week heb ik mezelf getrakteerd op een weekje Praag, helemaal in mijn eentje. Ik geniet volop van de wonderschone stad, die inmiddels na de "Wende" en de overstromingen helemaal in volle luister hersteld is. Heerlijk vind ik het, een paar maal per dag de Karelsbrug over de Moldau over te steken, een concert met muziek van Haydn en Mozart, en natuurlijk Dvořak, Smetana en Suk bij te wonen in één van de paleizen op de Praagse burcht, of heerlijk te eten voor een paar euro in de talloze restaurantjes in de oude binnenstad. Afgelopen zomer, toen we met onze tweedehands caravan op een weilandje in Zuid-Bohemen kampeerden, zijn we met het gezin een dagje naar Praag gereden, maar toen was het er zo druk, en we hadden ook niet zoveel tijd, dat ik daarom terug wilde om de stad echt goed in me op te nemen. (Natuurlijk heb ik mijn trolley met laptop bij me, om contact met Delft te houden, en gelukkig kan ik in het hotel "meeliften" op het wifi-signaal van een buurpand.) Maar ik ben nog méér komen doen hier: ik wilde de rondleiding door het voormalige ghetto Josefov meemaken en de verhalen horen die hier voor altijd aan verbonden zijn. Zes synagogen bezoeken we vandaag. Ze vertellen het lot van de Praagse joden door de eeuwen heen, en ik raak onder de indruk, maar de grootste emoties moeten nog komen: als laatste gaan we de Alte Neue Synagoge binnen, waar ook mijn favoriete schrijver Franz Kafka ooit kwam. Er staan geen meubels in, geen Torah achter gesloten deurtjes, en muren en plafonds zijn wit gekalkt. Maar op dat wit staan, waar je ook kijkt, in zwarte en rode letters, de namen geschreven van alle mensen die tijdens de nazi-bezetting weggevoerd en vermoord zijn, 80.000 namen. Om mij heen valt alles weg, ik kan mijn tranen niet bedwingen en kan tenslotte niets anders doen dan me omdraaien en de ruimte verlaten, verdoofd door wat ik daar zie. De gids wijst me naar boven: op de eerste verdieping is nog iets bijzonders. Nietsvermoedend loop ik de trap op, en wat ik daar tref... misschien had ik het liever nooit gezien. Ze komen uit het Modell-Lager Theresienstadt, 60 kilometer ten noorden van Praag. Dat was het kamp dat de nazi's aan het Roode Kruis lieten zien wanneer dat informeerde of de Joden wel goed behandeld werden. De omstandigheden waren er dus relatief gunstig en de kinderen gingen er zelfs naar school. Uit dat kamp komen ze, de 4000 tekeningen die hier in vitrines te zien zijn, gemaakt door Joodse kinderen in het kamp tijdens de tekenles op de kampschool, voordat ze verder werden gevoerd naar Auschwitz en Mauthausen, waar ze, te klein om te werken, als eersten werden vergast. Bij één van de uitstalkasten vangt mijn blik al van verre een uitgeknipt tijdschrift-plaatje van een schilderij dat ik als Delftenaar maar al te goed ken. Eromheen hangen tekeningen, schilderijtjes en collages die de kinderen in Theresienstadt naar aanleiding ervan gemaakt hebben. Hier wordt het me echt teveel, en terwijl de tranen over mijn wangen stromen komt de gids bij me staan: "Vous êtes Juif?" -"Non, mais cette peinture.... le peintre Ver Meer...j'habite à Delft..." Bij stukjes en beetjes komt het verhaal eruit en we praten even over de parallellen met vandaag, waarbij ik hem vertel wie ik ben, waar ik me mee bezig houd, en over Verdonk, Wilders, De Winter en hoe gewone mensen die niets kwaads in de zin hebben, door zulke "politici" in de waan gebracht worden dat zij het slachtoffer zijn van nieuwe Nederlanders of nieuwe Vlamingen die bij hen zijn komen wonen, en die al evenmin slechte bedoelingen hebben. "J'ai l'impression que les gens n'apprennent rien de l'histoire", zeg ik tenslotte, maar Roman, de gids, antwoordt: "Je suis là pour leur rappeler, ne me prenez pas mon espoir." Even later is hij weg: de tour is afgelopen en hij verdwijnt in het niets.
DAGBOEKPAGINA ZATERDAG 9 JUNI 2007 WMO-SLOTDAG Tien werkteams hebben zich sinds de WMO-startdag ingespannen om stedelijke projecten in het kader van de WMO te kunnen aanbieden ter realisatie. Vandaag presenteerden zij hun plannen. Delftse burgers en organisaties hebben hun best gedaan voor projecten op het gebied van de emancipatie van dak- en thuislozen, het persoonsgebonden budget voor hulpmiddelen, participatie van 55-plussers, de Delftse Jutters en tal van andere zaken. Groot enthousiasme straalde af van deze mensen die op deze manier hun bijdrage proberen te leveren aan de vergroting van de sociale cohesie in onze stad. De aanwezigen op deze slotdag kregen de gelegenheid, hun stem uit te brengen op de diverse projecten, door per persoon drie stickers te plakken. Tevens werd er door de werkteams voorlichting gegeven over hun project en de achtergrond ervan. Ik had gehoopt dat er drie projecten echt uit zouden springen, maar de stemming bleek erg verdeeld uit te vallen zonder duidelijke richting aan te geven. Toch heb ik er geen spijt van dat ik mijn vrije zaterdag hiervoor opofferde: ik kreeg een schat aan informatie over noden en behoeften die er bestaan, en werd er weer eens met de neus op gedrukt dat er door de politiek uiteindelijk altijd weer knopen doorgehakt moeten worden. Ik had immers graag 10 stickers gehad in plaats van 3, omdat alle projecten de moeite waard waren, en beklaagde mij aan de lunch daarover bij Dick Rensen. “Ja, dat zou je wel willen, meneer de politicus… kiezen moet je!!!” was zijn antwoord, en terecht. Hoe dan ook, ik vond dit WMO-traject een goede manier om individuele burgers en organisaties in het maatschappelijk middenveld over de vormgeving van beleid te laten meepraten en ik zag met genoegen dat ze dat volenthousiast deden. Als raadslid vind ik het bijwonen van zulke dagen van groot belang om mijn opvattingen over zaken te checken met die in de samenleving. De aanwezigheid van drie leden van onze fractie, alsmede door mij gesignaleerde raadsleden van VVD, CDA, Groen Links, SP en CU/SGP stemt dan ook tot tevredenheid.Het zijn altijd dezelfde gezichten die je bij dit soort bijeenkomsten ziet, meesmuilde iemand. Ja, dat is natuurlijk wel zo, maar ik zie ze als voorposten van hun wijk, hun club, hun kennissen en familie, en als zodanig representanten van Delft, als eigenaren van netwerken, antwoordde ik, waarop hij nog eens goed om zich heen keek als om dat idee te visualiseren.
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 7 JUNI 2007 INTERVIEW (2) Na een drukke dag met onder meer een vergadering van het Voorhof Ouderenproof-project voelt het als een ontspanning wanneer ik mij neervlij in een stoel bij de bijeenkomst van de AA-werkgroep Nu of Nooit. Ik ben een beetje onzeker over de reacties: zullen ze niet vinden dat ik te open ben, teveel naar buiten treed met het interview dat vorige week in het AD stond? AA-leden worden geacht, terughoudend te zijn over hun activiteiten, een beetje zoals Sint Lucas het beschrijft in de parabel van de Farizeeër en de tollenaar (Lucas 18: 9 - 14) Maar nee hoor, iedereen was enthousiast over het artikel. Rondkijkend zag ik een nieuweling stilletjes achteraf zittend, aan wie ik ging vragen wat geleid had tot het besluit, hier te komen werken aan het alcoholprobleem. Ik las vorige week uw interview in het AD", klonk het, en ik dacht: BINGO!
DAGBOEKPAGINA ZONDAG 3 JUNI 2007 INTERVIEW Afgelopen donderdag tijdens de raadsvergadering kreeg ik opvallend veel bezoekers langs mijn zetel. Ze kwamen natuurlijk kijken naar het beeldscherm van mijn laptop: via het draadloze netwerk in het Stadhuis kon ik tijdens de behandeling van de Gebiedsvisie Voorhof West met Google-Earth beelden tonen van de besproken situaties in het betreffende stadsdeel, zodat de betogen meer tot leven kwamen. Maar deze collega's kwamen toch ook om hun reactie te geven op het interview (door Saskia Herberghs) dat deze middag in het AD verschenen was, over mijn initiatiefvoorstel met betrekking tot alcohol en jongeren, dat de Raad op 29 maart j.l. unaniem aannam. "Maak je jezelf in dit interview niet erg kwetsbaar door zo open te zijn  over je verleden als alcoholicus?", was een meermalen gestelde vraag. Ik zei, en zeg het hier nogmaals: mijn persoonlijke ervaring met alcoholisme, de overwinning daarop met hulp van de AA, mijn persoonlijke kennis van het hoe en waarom van verslaafd zijn, heeft mij gemotiveerd, maar ook in staat gesteld om dit initiatiefvoorstel te maken. (Bij de door mij geraadpleegde bronnen zijn trouwens ook mensen die er geen geheim van maken dat zij persoonlijke ervaring met het probleem hebben.) Bovendien kan ik er maar beter open over zijn, om te voorkomen dat anderen ermee aan de haal gaan en een fluistercampagne beginnen die mij zou kunnen beschadigen. Zaterdagochtend werd ik gebeld door de 83-jarige heer Buis. Hij had het interview gelezen en zich mij herinnerd als de 18-jarige gymnasiast die in 1963 van hem op zaterdagmiddag leerde ballroomdansen in de kelder van het Grotius Lyceum in Den Haag. Aanstaande woensdag ga ik hem, na ruim veertig jaar, bezoeken in zijn huis in Voorburg. Ineens besef ik dat een heel leven voorbijgegaan is, voor hem, maar ook voor mij, en dat ik dat leven in al zijn rijkdom teruggekregen heb door mij te bevrijden van koning alcohol. Ik verheug mij er nu al op, en er komen herinneringen langs van mijn jeugd, van die danslessen met mijnheer Buis en zijn assistente, van de meisjes waarmee ik danste. Zaterdagmiddag werd ik gebeld door N.N. Zij had problemen om van de drank af te blijven en riep mijn hulp in. Ik ging naar haar huis en praatte twee uur met haar. Een leven vol chaos en met een overmaat aan drama en ellende ging voor mij open. Ik begreep zó goed dat iemand in haar omstandigheden naar de fles grijpt, maar probeerde haar te laten inzien dat alleen radicaal stoppen kan voorkomen dat ze definitief ten onder gaat en zich letterlijk dooddrinkt. En zij zal dan niet het enige slachtoffer zijn: er zijn mensen om haar heen die van haar houden. Het was een moeilijk gesprek, maar ik werd er toch een beetje vrolijk van: ik had het gevoel dat we een paar millimeter opschoven in de goede richting. Bovendien gaat ze op 15 juni met mij mee naar de viering voor verslaafden en daklozen in de Maria van Jessekerk. Vanmiddag lanceerde mijn mededichter Karel Kramer zijn eerste dichtbundel: Invocatie (uitg. De Brouwerij).  Een mooie bijeenkomst in de Synagoge aan de Koornmarkt met veel poëzie en muziek, waarbij ik als trotse vader weer eens een optreden van mijn  zoon Daniel met zijn trompet kon meemaken. Vandaag verder relatieve rust: tijd om dit stukje te schrijven. Mogelijk echter toch vanavond nog een spoedvergadering. En maandagavond de verdaagde raadsvergadering afmaken, omdat we donderdag ellenlang gedaan hebben over de eerste twee agendapunten.
DAGBOEKPAGINA ZATERDAG 10 MAART 2007 DE WMO Wat waren er veel mensen op deze dag die van 10:00 tot 15:00 uur gehouden werd in het Grotius College. Hoe moet Delft de WMO inrichten? was de vraag die de Gemeente aan de burgers voorlegde. IN groepsdicussies en workshops stortten vele enthousiaste en bezorgde burgers zich op de beantwoording. Drie scenario's liggen voor de hand: het klassieke socialistische (Vadertje staat regelt alles.), het extreem-liberale (Laat iedereen het zelf maar uitzoeken.) en de "Civil Society" (Daar komen we onder elkaar wel uit.). Ik heb veel geluisterd, om me voor te bereiden op de beslissingen die de Gemeenteraad straks moet nemen. Geluisterd naar de burgers, die zo vriendelijk waren om hiervoor op hun vrije dag vroeg hun bed uit te komen. Laat niemand mij meer zeggen dat de mensen zich nergens voor interesseren!
DAGBOEKPAGINA WOENSDAG 28 FEBRUARI 2007 POLITIEK CAFÉ SP "Met genoegen constateer ik dat de SP zich immer meer ontwikkelt van Nee-Partij tot Mee-Partij", lacht VVD-Statenlid Ronald Waterman. De ongeveer vijfentwintig aanwezigen lachen instemmend. Onder hen tel ik naast SP-ers, ook drie gemeenteraadsleden van buiten die partij: Lennart Harpe en Alex van Leeuwen (VVD) en mijzelf. Achter de tafel kandidaten voor de aanstaande Statenverkiezingen van CDA (Van Nassau), VVD (Waterman) en (SP) Hoogendam . Uiteraard heeft de erudiete, sympathieke en grappige Waterman het hoogste woord en is hij door niemand van zijn stuk te brengen, totdat... ...SP-fractievoorzitter Ingrid Dekker hem vraagt of hij niet weet dat uit onderzoek blijkt dat doortrekken van de A4 door Midden-Delfland de files op de A13 niet zal verminderen maar juist verergeren. Waterman doet nog een slappe poging: welk onderzoek mevrouw Dekker dan bedoelt? Hierop kan ik mij niet inhouden en roep van achter uit het zaaltje : "Van Rijkswaterstaat zelf!" Waterman mompelt nog iets over "recente cijfers" maar houdt dan voor het eerst deze avond zijn mond. Ook over al dan niet slopen in wijken als de Bomenwijk wordt men het niet eens, maar verder heerst er achter de tafel en in de zaal van de Congregatie opmerkelijke eensgezindheid, wat misschien samenhangt met de aard van de zaken waarin de Provincie de regie heeft. In de zaal heerst bij sommige aanwezigen helaas nogal eens verwarring over het onderscheid tussen politiek-bestuurlijke verantwoordelijkheden enerzijds en uitvoeringskwesties anderzijds. Het was een aardige avond, waarvan ik hoop dat er meer zullen komen, met name over Delftse zaken, en dat er dan ook meer belangstelling zal zijn, van binnen en buiten de Raad. DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 1 FEBRUARI 2007 IN DE STAD "Il Papa ha un terribile accento tedesco!", lacht de Somalische mevrouw waarmee ik in buurthuis de Vleugel praat. Ik ben hier vandaag naartoe gekomen om met iemand te praten over Voorhof Ouderenproof, en hij stelde mij voor aan deze dame, waarmee ik kan converseren in het Italiaans, dat zij veel beter spreekt dan ik. Uit haar woorden over het Duitse accent in het Italiaans van de Paus maak ik het een en ander op over haar belangstelling. Intussen weeg ik het idee, haar te vragen voor Ouderenproof. Dat zal er toch vanaf hangen, of zij ook genoeg kennis van het Nederlands heeft. In dat geval zal het een aanwinst zijn. Tenslotte is een afspiegeling van de wijkbewoners wel waar ik naar streef. Met het adres van enkele belangstellenden voor Ouderenproof fiets ik naar huis. Zojuist ben ik vanaf het stadhuis naar de Vleugel komen fietsen in een konvooi met leerlingen van groep 8 van de Simon Carmiggeltschool, die een maquette hebben aangeboden aan Dick Rensen (zie www.pvdadelft.nl ). Bekijk hier de foto's: http://picasaweb.google.nl/rolfclason/MaquetteSporthalCarmiggeltschool?authkey=dh7ElMmME3k Vanavond vergadering met de Campagnecommissie. Ik zou het haast vergeten, maar er komen verkiezingen van Provinciale Staten aan.	persoonlijk
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 25 JANUARI 2007 RAADSVERGADERING De Raad hoort in mijn ogen de (vrijwel) probleemloze afronding van de processen van die maand te zijn. Helaas is deze avond een voorbeeld van hoe het niet moet: herkauwen van alles wat al uitgekauwd is. Een saaie avond, die niets extra's oplevert, en bij publiek een verkeerde indruk achterlaat. Gelukkig heb ik de laptop op tafel en kan ik de tijd vast besteden aan het bijhouden van de verschillende websites. Ook dat hoort tenslotte bij het raadswerk, en het kan net zo goed daar gedaan worden als in mijn werkkamer. Bovendien levert het mooie staaltjes op voor de citatenpagina (zie aldaar). Niet saai, en een compliment waard, is de wijze waarop Ernst Damen zich weert in het debat over de WFIA. Hij laat zich niet van zijn stuk brengen, en blijft rustig en toch supersnel verklaren waarom hij er vertrouwen in heeft dat Delft met het geld dat dit kost een goede investering doet om buitenlandse bedrijven aan te trekken, èn dat we ons eruit kunnen losmaken als het toch onverhoopt minder succesvol blijkt.
DAGBOEKPAGINA DINSDAG 23 JANUARI 2007 COMMISSIE EXTERN: BIJZONDER EN BETER DAN EEN REFERENDUM. De Wet op de Maatschappelijke Ondersteuning is op 1 januari 2007 ingevoerd, en dat betekent dat de gemeenten hem moeten gaan toepassen. Hoewel ik ervan overtuigd ben, dat hier veel mogelijkheden liggen om dingen voor mensen beter te gaan regelen, en dat Delft dat ook echt gaat doen, is er veel maatschappelijke onrust bij mensen die met een handicap te maken hebben. Een gouden kans dus om door middel van een stadbrede discussie voeding aan de raad te geven. Sprekers uit andere gemeentebesturen en maatschappelijke organisaties zijn hier uitgenodigd in de Aula van de TUDelft, en worden met vragen bestookt door de ruimschoots aanwezige cliënten. "Wat is dit toch enorm veel zinvoller dan een referendum", denk ik bij mijzelf, "hier worden argumenten uitgewisseld, angsten uitgesproken en bezworen, ideeën geopperd en meegenomen." Trots ben ik op onze fractiegenoot Ernst Damen, die voorzitter van de Commissie Extern is, en deze vanavond voor het eerst (in goede banen) leidt.
DAGBOEKPAGINA MAANDAG 22 JANUARI 2007 FRACTIEVERGADERING Bijna elke maandagavond komt de fractie bijeen. Besproken wordt wat er in de commissies speelt, hoe we de agendapunten van de raadsvergadering gaan aanpakken, wat er actueel is in de stad, en helaas ook hoe we in de wielen gereden worden door mensen die liever rotzooi trappen dan opbouwend bezig zijn. (Sit venia verbo: het zijn de eigen woorden van zo iemand, maar gelukkig zijn er nu veel minder medestanders van zulk gedrag. Hartverwarmend vind ik dan ook de sfeer in deze fractie: kritisch naar elkaar, maar contsructief, en met een grote onderliggende warmte. Vandaag zijn er bloemen voor twee jarigen, rode rozen natuurlijk.
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 18 JANUARI 2007 DONDERDAG IS ALTIJD DRUK Vandaag weer een flink aantal zaken op het programma, maar de middag vrij om te slapen, ander red ik het niet met mijn beperkte energie. Eerst is er de Verteltafel in het Buurthuis Voorhof, waar ik gisteren nog sambal ati goreng kookte. De Verteltafel is een leuk project van Breed Welzijn Delft, waarin mensen uit de wijk door middel van verhalen over een thema elkaar leren kennen. Het thema is deze eerste keer je naam, en zo kan ik iets kwijt over mijn betovergrootvader, een Zweedse huurling in het leger van keizer Buonaparte. Anderen vertellen onder andere over binnenvaartschippers, en opvallend vaak over Groningers, Friezen, Drenthen en Overijsselaars die als migranten naar Holland kwamen, net als de migranten van deze tijd, die van veel verder wat meer geluk komen opzoeken. Dan zal ik naar de plantceremonie gaan van een nieuwe treurwilg op de Raam. De oude moest wegens gevaar gekapt worden. Helaas gaat het vandaag niet door: er is een geweldige storm opgestoken en het planten is uitgesteld. Na een paar uurtjes slaap ga ik even bij mijn huisarts langs. En... bingo!! Mijn bloeddruk is eindelijk flink gezakt. We zitten dus nu op de juiste medicijnencombinatie. 's Avonds nog even aangeschoven bij de commissie Ruimtelijke Ordening, waar Anne de ruimtelijke onderbouwing studentenhuisvesting De Vries van Heystplantsoen bespreekt op verzoek van het CDA. Aan het einde van de avond nog even langs bij de AA. Ook hier weinig mensen, vanwege de nog steeds harde wind. Toch goed om met een paar mensen nog even vast te stellen dat iedereen het weer gered heeft, die week.
DAGBOEKPAGINA DINSDAG 16 JANUARI 2007 ROEIPROJECT GROTIUSCOLLEGE Uit mijn werk hard gereden met de motor om aanwezig te kunnen  zijn bij de opening van het roeiproject op het Grotius College door sportwethouder Rensen (het is nog even wennen, om dat niet te associëren met Jan Torenstra). Helaas, wanneer ik in de Juniusstraat aankom, blijkt het zich af te spelen in de andere vestiging. Het is inmiddels te laat om daar nog heen te rijden: deze keer kan de snelle Yamaha mij niet uit de nood redden.
DAGBOEKPAGINA VRIJDAG 12 JANUARI 2007 NIEUWJAARSBORREL Op vrijdag is er meestal niet zo veel te doen in de Delftse politiek: gelukkig maar, want er komt steevast een dikke enveloppe met stukken voor de komende periode. Maar vandaag is er ook iets leuks: de nieuwjaarsborrel van de afdeling Delft/Midden-Delfland van de PvdA. We zitten in Bacinol. Behalve veel oudgedienden die ik niet zo vaak meer zie, ontdek ik ook raadsleden van VVD, CDA, Groen Links en SP. We horen toespraken aan van onze afdelingsvoorzitter Peter Teeuwen en fractievoorzitter Femke Stolker. Ook zie ik tot mijn genoegen pastor Hans van Bemmel ofm. Die heb ik net nodig, iemand heeft mij gevraagd, met hem in contact te worden gebracht voor een stukje integratie. Toch zie ik niet zo veel "gewone" partijleden. Het is hetzelfde wat ik ook uit andere partijen hoor: minder belangstelling dan vroeger voor het afdelingswerk. Laat het afdelingsbestuur eens goed onderzoeken wat je kunt doen om dat te verbeteren!
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 11 JANUARI 2007 EEN BEZIG DAGJE Er zijn van die dagen bij waarover mijn behandelende neuroloog en fysiotherapeut hoofdschuddend zouden zeggen: “Doe toch eens rustig aan!” Hoewel ik het met ze eens ben, kan het nu eenmaal voorkomen dat er veel dingen samenvallen op één dag, en omdat ik me er niet bij kan neerleggen dat dingen die verkeerd lopen, dat blijven doen zonder dat ik daar iets mee gedaan heb, zet ik op deze ochtend een route uit waarbij mijn motor, mijn fiets en tram 1 een rol gaan spelen. De dag begint vlak voor mijn deur: in het Buurthuis Het Voorhof tref ik een drietal ambtenaren (die ik al ken uit de commissie WZO in de vorige raadsperiode), die mij als voorzitter van de werkgroep woonomgeving en doorgankelijkheid van het project Voorhof Ouderenproof komen bijpraten voor de start van de werkgroep. Wanneer blijkt dat we op de verkeerde plek zitten, gaan we ieder op zijn eigen wijze naar de Van Bleiswijkstraat. Inwendig lachend bedenk ik dat ik hier vandaag nog twee keer terug zal komen. Het is een vruchtbaar gesprek, samen met mijn medevoorzitters Leo en Simon en de secretaris Ludmilla. Voor ik verder ga kan ik gelukkig nog even naar huis, een uurtje op de bank: ik voel dat het nodig is. Verkwikt ga ik op weg naar de nieuwjaarsreceptie van de Stichting Samenwerkende Bonden van Ouderen. Zelf oudere aan het worden, vertegenwoordig ik hier op verzoek van Femke de fractie. Tja, en dan wordt er vaak geroepen: “Ze hangen maar een beetje op recepties rond.”, maar daardoor kan ik hier kennis maken met voorzitter Plooij van de werkgroep in de Buitenhof, waar Ouderenproof al voltooid is, en de banden aanhalen met oud-fractielid Cees van der Meer en andere actieve ouderen. Wel valt me hier in, dat degenen die hier zijn, inderdaad de actieve ouderen zijn, en dat we goed moeten beseffen dat we het doen, en moeten doen, voor degenen die niet (meer) zo actief zijn. Snel vertrek ik hiervandaan naar de Aart van der Leeuwlaan, waar wethouder Rensen de opening gaat verrichten van het Gezondheidscentrum. Het is ontzettend druk in deze prachtige ruimte, waar ik ook Leo weer tegenkom (hij is immers voorzitter van de werkgroep zorg in Voorhof Ouderenproof. Ook Leja van der Hoek, die ik daarnet nog bij de SSBO ontmoette, is hier weer. WE moeten er allebei om lachen. Niet uitlachen, maar een soort knipoog: het besef dat je allebei hard aan iets werkt. Dick Rensen ziet nog kans, me even in te fluisteren dat hij mijn komst op prijs stelt. Logisch: hij mag hier trots op zijn. Hier is immers de kern van de Voorhof, hier gaat de woon-zorg-zone komen. Snel met de tram terug naar de Van Bleiswijkstraat en omgeving: werkbezoek van de Raad aan de politie. Dat is dan deze week de derde keer dat ik op het politiebureau kom, en sommige collega’s kijken wat verbaasd wanneer ik door politiemensen gegroet word. Logisch: niet iedereen weet dat ik in het kader van het “jongeren en alcohol-project” waar ik in de Raad aan bezig ben, uitvoerig met de politie gesproken heb. Souschef van het bureau Cees Zandbergen laat mij na de interessante rondleiding snel het bureau uit, want ik heb geen tijd meer over voor de videopresentatie. Ik spoed mij naar het om de hoek gelegen gebouw waarin het Instituut Sociale Raadslieden gevestigd is. (Wat ben ik toch vaak blij met onze compacte stad!) De Gemeenteraad heeft mij benoemd in de begeleidingscommissie van het ISR, en vanavond is de eerste keer dat ik daar kom. Casussen worden er besproken, hobbels en belemmeringen waarmee mensen te maken hebben die het vaak toch al niet gemakkelijk hebben. De dienst WIZ, het CWI, Eneco, woningcorporaties, allerlei instellingen waarmee burgers soms kunnen botsen, passeren hier de revue. Daaronder ook de politie, waar ik net vandaan kom. Ik zie hoe ongelooflijk belangrijk het is, zaken van twee kanten te kunnen zien, ik bedoel maar: zag ik daarnet nog hoe het publiek soms de politie bejegent, nu zie ik in alle klaarheid, hoe de politie soms het publiek bejegent. Een fijne club, waarin goed samengewerkt wordt en efficiënt vergaderd. Helaas kon ik dus niet naar het stadhuis, waar op ditzelfde uur de raadscommissie Wijk, Verkeer en Beheer vergadert.  Collega Raimond de Prez zal voor ons het woord voeren, en deze prioriteitskeuze past helemaal in mijn streven: het stadhuis uit en de stad in. Het is pas half tien, en zo kan ik toch nog even naar de Anonieme Alcoholisten, de club die mijn veilige haven is, die als mijn geweten functioneert, waar vrienden zitten, waar ik de vreugde kan beleven, anderen te helpen, en het verdriet kan delen wanneer iemand toch weer bezweken is voor de verraderlijke drug, de sociaal aanvaarde koning alcohol. Zoals zo vaak mag ik als laatste het woord voeren, en met trots zeggen dat ik eind maart mijn 5-jarig feest hoop te vieren. Bewonderende blikken van de nieuwkomers, maar ik weet dat een aantal van hen er over vijf jaar ook zo bij zitten, in staat om weer maatschappelijk bezig te zijn, verlost van deze zweep. Bij thuiskomst tref ik Diana voor de deur, net terug van de repetitie van het kamerkoor Tourdion waarvan zij dirigent is. Samen praten we nog even over deze dag. Daniel en de poezen slapen al.
DAGBOEKPAGINA WOENSDAG 10 JANUARI 2007 NASI KUNING DENGAN ORANG BELANDA DI KOTA DELFT: SENANG! Vanmiddag de eerste les van de cursus Indisch Koken in het buurthuis Voorhof, vlak voor mijn huis. "Maar je kunt toch al Indisch koken", vroeg Diana verbaasd toen ik het vertelde. Ja, dat kan ik, maar ik wil het beter leren, want ik vind het erg lekker, en bovendien leer ik er mensen uit de wijk kennen, kwestie van netwerken. Nou, de cursisten blijken uit heel Delft te komen. Ook goed: ik ben toch raadslid voor heel Delft! Cursusleidster Ineke doet het leuk: iedereen aan de snijplank of achter het fornuis, dan wel voor het afwasteiltje. Ik leer nieuwe technieken en nieuwe mensen kennen.
DAGBOEKPAGINA DINSDAG 12 DECEMBER 2006 LICHTJESAVOND, LEEUW OF LAM? De stad is vol mensen die op de traditionele lichtjesavond afkomen, met muziek en zang, kerstmarkt en het ontsteken van de kerstboomverlichting op de Markt. Toch gaan wij vanavond vergaderen: voorbereiding op de commissie WIJZO van 19 december. Maar, we beginnen gelukkig pas om half negen, zodat ik eerst kan gaan luisteren naar de Koninklijke Harmonie Delft, waarin mijn zoon Daniel trompet speelt. Trots zwaait hij naar me wanneer hij mij op de voorste rij ontdekt. Trots ben ik ook op hem, mijn bijzondere kind, dat hier op ons marktplein voor verzameld Delft muziek maakt. Burgmeester Verkerk houdt vervolgens zijn toespraak, waarin hij op deze lichtjesavond aandacht vraagt voor de positie van verschoppelingen in de wereld voor wie vanavond door Amnesty International een kaarsenactie wordt gehouden. “De kaarsen branden niet alleen voor gezelligheid,” zijn zijn woorden, die ik me later op de avond zal herinneren. Dan moet ik echt gaan eten en ik loop binnen bij mijn favoriete Griekse restaurant: Olympia. Het is tot het laatste tafeltje toe bezet, maar zoals gewoonlijk weet Thea zonder uitstel een tafeltje voor me te vinden wanneer ik haar duidelijk gemaakt heb dat ik moet vergaderen en dus weinig tijd heb. Wanneer ik tegen middernacht thuiskom en de televisie aanzet, zie ik ons kamerlid Jeroen Deijsselbloem met een motie van wantrouwen zwaaien en zo lig ik even later met een koptelefoon op in bed om maar niets te missen van de afgang van Rita Verdonk. Ik denk terug aan de woorden van Bas Verkerk, eerder op de avond, denkend aan wat dit moet betekenen voor asielzoekers in ons land, sommigen al zo vreselijk lang aan het lijntje gehouden. Tevens wordt hier staatsrecht gemaakt, op het stramien: Tweede Kamer, Leeuw of Lam?
DAGBOEKPAGINA VRIJDAG 1 DECEMBER 2006 KEUZES MAKEN Op sommige dagen wordt het pijnlijk duidelijk dat er in het leven keuzes gemaakt moeten worden. Vandaag is zo'n dag: mijn collega Ria, lerares klassieke talen, studeert af in Leiden, en daar had ik graag bij willen zijn, maar bijna op het zelfde tijdstip kan ik bij het Christelijk Lyceum Delft terecht voor een gesprek over eventuele plaatsing van Daniel, die nu in groep 8 zit. Dan moet ik dus kiezen, en ik besluit om volgende week naar Ria's afstudeerfeest te gaan, maar het afstuderen zelf vandaag te laten schieten. Bij het CLD heb ik een prettige gesprek: de leerlingbegeleider begrijpt wat de problemen zijn bij zo'n kind met autisme en een disharmonisch intelligentieprofiel, en vertelt ons wat zijn school daarvoor uit de kast kan halen, gefinancierd door Daniel's rugzakje. Dan maak ik de keus, hem te benaderen over mijn "alcohol en jongeren project" en dat is midden in de roos: hij is zeer geïnteresseerd en steekt me snel zijn kaartje toe. Ook al blijkt weer dat bij mij politiek en privé vaak (te vaak?) door elkaar lopen, ik ben toch blij dat ik deze keus gemaakt heb, want zo kom ik verder, politiek door een bredere basis te leggen, en privé gericht op een veilige school voor mijn kind. Bitter is het dan ook, bij thuiskomst later op deze vrijdag het bericht over de vreselijke en bizarre schoolmoord in Hoogerheide te zien binnendruppelen. Na het bezoek aan het CLD brengt Diana mij snel naar El Batoul Zembib. Zij is lid van het afdelingsbestuur van de PvdA Delft-Midden Delfland en ze heeft mijn hulp ingeroepen voor het op papier krijgen van een stuk. We werken er een uurtje aan, en wanneer haar kinderen uit school thuiskomen valt me op hoe één van hen innerlijk gedisciplineerd zijn huiswerk over de Eerste Wereldoorlog gaat leren. Daar verlang ik bij mijn Daniel ook wel eens naar, maar ik moet toch de keuze maken, mijn kind te stimuleren op de terreinen waarin hij goed is. Morgen gaat Diana voor Sinterklaas een nieuwe trompet voor hem kopen. Al met al is het te laat om nog naar de opening van de Border te gaan, die net zeven maanden gesloten is geweest en vandaag weer gaat beginnen, plek te bieden aan de jongeren van (o.a.) Tanthof. Ik kan ook niet alles tegelijk, bedenk ik, en kies ervoor, Daniel naar basketbaltraining te brengen. 's Avonds ben ik uitgeteld (in de middag geen rust gehouden, bedenk ik me), maar gelukkig is er een Britse detectiveserie op de KRO. Wat heerlijk dat we tot nu toe in dit land nog steeds de keuze maken, er een publieke omroep op na te houden: wat de commerciëlen te bieden hebben kan me werkelijk niet boeien. Voor het slapengaan lees ik nog wat in een bundel van Wiel Kusters. De beelden van zijn vader in de Limburgse mijnen doen me erg denken aan de verhalen van mijn SDAP-grootvader Gerrit-Jan Clason. En wéér bekruipt me de twijfel over de keuze die Den Uyl maakte: de mijnsluiting. Om het met de woorden van Freek de Jonge te zeggen: "Er zijn van die dingen in het leven, daar kun je niets aan doen."
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 30 NOVEMBER 2006 YAMAHA XS 750 SE, OVERVAL, WMO Na maanden wachten is vanochtend mijn motor klaar (het onderdeel moest uit Japan komen). Ik ben blij, maar heb ook enige scepsis: zal ik, met Parkinson, die zware machine nog kunnen berijden? Voorzichtig begin ik op de Spoorsingel, door de binnenstad en vervolgens via de Voorhof naar de Kruithuisweg, en tot mijn opluchting merk ik dat het gewoon aanvoelt als altijd. Ik ben erg blij dat ik het motorrijden niet hoef te missen, dat dàt tenminste niet, als veel andere dingen, wegvalt. Het is ook wel een voorwaarde om zoveel bezigheden te kunnen blijven combineren. Goed gevoel, om met 120 km/h over de A13 te zoeven! In de middag ben ik nog even een paar dingen aan het doen in de stad. Plotseling, bij het oversteken van de Phoenixstraat, hoor ik een klap. Een motorrijder van de politie blijkt gegrepen te zijn door een kerende automobilist. (foto www.politiekdelft.nl) Het maakt me boos: ik heb twee jaar geleden schriftelijke vragen gesteld over deze verkeerssituatie en daar nogal ontwijkende antwoorden op gekregen. Tegelijk ben ik, als mede-motorrijder, natuurlijk ongerust over de agent. Het blijkt wonder boven wonder mee te vallen. Dan dringt het bericht door dat de agent op weg was naar een overvalmelding: twee personen hebben een geldloper van zijn koffer beroofd in de Paradijspoort, op de plek waar onze campagnekraam doorgaans staat. De overval is mislukt, maar de hele binnenstad is op deze marktdag in rep en roer en wordt door talloze politieauto's hermetisch afgesloten. 's Avonds raadsvergadering. Zie hier voor de agenda. Vanavond valt weer eens op, dat sommige fracties alles wat in de commissies al afgekaart is, in de raadszaal nog eens willen overdoen. Je kunt je afvragen met welk doel. De SP wil met een enorme berg moties en amendementen de invoering van de WMO op deze avond tot in detail regelen, terwijl we nu juist afgesproken hebben, daaraan een diepgravende (zogenaamde "C-discussie") vergadering te wijden, zodat de invoering verantwoord kan plaatsvinden. De SP-fractie uit daarbij zorg over de belanghebbenden, en ik twijfel er niet aan dat die zorg oprecht is, maar wij delen die dan ook, en dat is nu juist de reden dat we dit er niet eventjes doorheen willen jassen. Wederom is mijn vraag: waartoe dient deze manier van optreden? Al met al krijgen we de vergadering niet af. Wanneer ik om 01:00 uur thuiskom, is iedereen in rust. Gelukkig kan ik morgenochtend later van huis gaan: de Yamaha rijdt immers weer!
DAGBOEKPAGINA WOENSDAG 29 NOVEMBER 2006 EEN JONGE GAST Vanmiddag heb ik een jonge Delvenaar te gast in de fractiekamer. Hij had ons enige tijd geleden al gemaild, had door onze onachtzaamheid geen antwoord gekregen, maar wilde nadat ik hem uitnodigde, toch langskomen. Hij heeft een klacht: Delft doet te weinig voor jongeren, er is geen discotheek, de evenementen zijn niet op "gewone" Delftse jongeren gericht. Delft is echt een rustig stadje voor ouderen, daarom trekken de jongeren weg en dus wordt het nog erger." Ook heeft hij klachten over jongerenhuisvesting. Ik laat hem zijn verhaal doen en vraag waarom hij zich tot de politiek wendt, waarop blijkt dat hij toch nog een beetje het vertrouwen heeft dat de politiek deze zaken kan oplossen. Te veel vertrouwen zelfs: hij heeft het idee dat die discotheek in Zuidpoort gewoon "door de Gemeente opengezet kan worden". Het is een aardige, intelligente jongen die echt dingen wil veranderen. Ik besluit, hem in contact te brengen met mijn fractiegenoot Willem de Bie en met wethouder Merkx, om zijn dadendrang te kanaliseren. (Beiden reageerden positief toen ik ze erover aansprak.) Aan het einde van de middag hebben we met de commissie WIJZO een werkbezoek bij het ziekenhuis. We worden ontvangen door leden van de Raad van Bestuur en de Staf van de Reinier de Graaf Groep en krijgen met goede presentaties een goed beeld van deze zorginstelling, die landelijk goed scoort. Vervolgens worden we op de hoogte gebracht van alle ins en outs van de geplande nieuwbouw, waarna ik echt het idee heb dat ik nu weet hoe je een ziekenhuis bouwt. Na afloop trek ik voor mezelf de conclusie dat, wanneer het in de Raad over de RdGG gaat, ik goed beslagen ten ijs kan komen door dit werkbezoek.
DAGBOEKPAGINA DINSDAG 28 NOVEMBER 2006 HET NUTTIGE EN HET AANGENAME Vanavond een gezellig afscheidsetentje in Kwasi Kwame met de masterclass, die in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen gefunctioneerd heeft om nieuw politiek talent op te sporen en verder te vormen. Natuurlijk is dit niet alleen voor de gezelligheid: we bespreken nu al weer een nieuw traject dat naar de verkiezingen van 2010 moet leiden. En voor een volledig beeld: dit etentje betaalt ieder van ons uit eigen zak.
DAGBOEKPAGINA MAANDAG 27 NOVEMBER 2006 MAANDAG, DUS FRACTIE Op de agenda van de fractievergadering staat vanavond, behalve de voorbereiding van de Raad, ook een korte uitwisseling over de teleurstellende uitkomst van de kamerverkiezingen: tenslotte zijn wij niet alleen geïnteresseerd in Delftse zaken, en bovendien heeft wat er in Den Haag besloten wordt, vaak consequenties voor Delft. Verder praten wij vanavond over een belangrijke zaak: de financiële integriteit van de fracties met betrekking tot hun uitgaven ten laste van hun onkostenvergoeding. Wij ondersteunen strenge bepalingen over de besteding van dit belastinggeld omdat het boven iedere verdenking moet staan dat er dingen plaatsvinden die niet horen, zoals in sommige gemeenten wel eens schijnt voor te komen. Ik verwijs nog maar eens naar wat er in de inleiding, bovenaan deze pagina staat.
DAGBOEKPAGINA ZONDAGDAG 26 NOVEMBER 2006 ONVERWACHT VRIJ OP ZONDAGAVOND Peter belt om de voorbereiding van een commissievergadering voor vanavond af te zeggen. Zodoende heb ik vanavond vrij..., om de stukken voor de Raad van a.s. donderdag te bestuderen. Zo gaat het dus vaak: vier-vijf avonden per week vergaderen en zondags stukken lezen. Vandaag echter neem ik ook tijd om met het gezin naar buiten te trekken, in deze herfst, die zo zacht is dat ik vanochtend gewekt werd door fluitende vogels.
DAGBOEKPAGINA ZATERDAGDAG 25 NOVEMBER 2006 EEN CROISSANT EN EEN ONZE VADER Daarmee ontbijt ik en ga vervolgens de stad in. Een bezoek aan de groentemarkt op de Brabantse Turfmarkt is altijd een gelegenheid waarbij mensen me aanspreken en naar voren brengen als ze ergens mee zitten. Maar vandaag is het erg stil op de markt: stormachtig weer maakt dat veel kramen leegstaan en er ook niet veel klanten lopen. Alleen de orgelman meldt dat hij een probleem ervaart en ik beloof hem, het aan te kaarten. Nu ik toch in de stad ben, loop ik even het stadhuis binnen om op de fractiekamer de post door te nemen: maandag is er fractievergadering, en een up-to-date postlijst hoort daarbij. Gelukkig is er net een huwelijk, zodat er bodes aanwezig zijn en ik met de lift naar boven kan: door mijn ziekte is het beklimmen van de trap bezwaarlijk. Bij het verlaten van het stadhuis zie ik onze fractievoorzitter Femke Stolker voorbijfietsen, ook al in de stad bezig. Thuisgekomen ga ik een tijdje de keuken in om voor het weekeinde wat lekkere dingen te maken, terwijl Diana en Daniel al weer naar een basketbalwedstrijd zijn. Wanneer een echte Franse "flan aux cerises" in de oven staan te geuren, hoor ik de auto aankomen. Helaas is Daniel er niet bij: hij is gaan logeren bij zijn Chinese vriend, hier vlakbij. Grappig: hij heeft mijn talenknobbel geërfd en spreekt al een beetje Chinees. Ook dat is een stukje integratie. Met plezier denk ik daarbij aan mijn contacten met immigranten in de stad, waarbij een "chukran" of een "alhamdulillah", eenvoudige taaluitingen, zo veel goed kunnen doen!
DAGBOEKPAGINA VRIJDAG 24 NOVEMBER 2006 LEGE AGENDA Tot mijn verbazing staat er voor vandaag behalve mijn gewone baan niets in mijn agenda. Dat geeft de gelegenheid om met Daniel naar het basketbal te gaan. Ik heb zelf niets met die sport, maar hij is er heel enthousiast mee bezig en dat vind ik heerlijk om te zien. Op mijn werk moet iedereen natuurlijk opmerkingen maken over het verlies van de PvdA, op één collega na, maar die is dan ook lid van D66 en heeft meegeschreven aan hun programma.
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 23 NOVEMBER 2006 NA HET DEBACLE Vanochtend denk ik terug aan gisteravond: tussen hoop en vrees zitten we op deze verkiezingsavond met een aantal fractie- en afdelingsleden bijeen in café De Klok. Via de TV zien we de ramp zich voltrekken. Het kan de sfeer niet bederven: met bewondering zie ik hoe de mensen wier bevlogenheid ik deel, incasseren en naar de toekomst kijken, al weer plannen makend, vooral voor Delft. (klik hier voor meer foto's) De ontzetting is eigenlijk alleen aanwezig wanneer definitief duidelijk wordt dat Wilders zoveel zetels heeft gehaald. Democratisch gekozen, allicht: zo gaat dat! En in mijn hoofd blijft het rondspoken: zo ging dat ook toen. Is dat te lang geleden, of zijn mensen gewoon niet in staat van zoiets te leren? Ik denk aan mijn nu overleden ouders die destijds hun leven op het spel gezet hebben, hun geliefden verloren en samen verder gingen, beschutting bij elkaar zoekend. Een lid van de afdeling dat zich de opmars van deze horden erg aantrekt komt die beschutting nu bij mij zoeken. Wij gaan samen door! Vanochtend heb ik gelukkig vrij, vandaar dat ik pas om 9:00 uur aan het ontbijt zit en dit alles overdenk, luisterend naar de Beatles op mijn Ipod: <when the broken hearted people living in the world agree, there will be an answer, let it be>. Daar vind ík mijn beschutting, gaat er door me heen. 's Middags heb ik in de fractiekamer een afspraak met een meisje dat slachtoffer is van de Dexia-aandelenlease. Behalve dat ze haar ingelegde geld kwijt is, moet ze ook nog aan Dexia het verlies op de aandelen terugbetalen, en omdat ze dat niet zomaar kan, komt daar voortdurend rente bij. Via een bekende van mij, die in hetzelfde schuitje heeft gezeten, kan ik haar aan adressen helpen waar ze terecht kan voor ondersteuning in het gevecht met Dexia. Bovendien verwijs ik haar naar de Budgetwinkel, die ze wèl kent, en naar DUIT, waar ze nog nooit van gehoord heeft. Iets opgelucht gaat ze weg, maar voorlopig houdt ze natuurlijk nog angst voor wat komen gaat: ze heeft een leuk huisje weten te bemachtigen, verdient haar inkomen met een leuke baan, maar is bang dat ze dat zomaar zou kunnen verliezen door de oplichting waarvan ze het slachtoffer is geworden. Tussendoor loop ik even naar de Maria van Jessekerk: ik heb pastor Hans van Bemmel ofm immers beloofd, folders over de Kerstviering voor Dak- en Thuislozen bij hem op te halen ter verspreiding onder de leden van de Gemeenteraad. Even de rust te voelen van deze pastorie doet me goed in deze hectische tijd. 's Avonds heb ik vrijgehouden om met mijn zoon Daniel naar het concert te gaan van het Aspirantenorkest van de Koninklijke Harmonie Delft. Het concert wordt in een Haags verzorgingscentrum gegeven. Trots ben ik, wanneer Daniel bij het voorstellen van de instrumentgroepen namens de trompetten mag laten horen hoe zijn instrument klinkt. Mijn bijzondere kind! Na afloop heb ik nog tijd om even langs te gaan bij de bijeenkomst van de AA-Delft. Daar is weer een nieuwe binnengekomen, die al een week droog staat, wat mij altijd weer goed doet.
DAGBOEKPAGINA WOENSDAG 22 NOVEMBER 2006 EINDELIJK VERKIEZINGSDAG Om 7:45 uur krijg ik van de voorzitter van het stembureau op de Herman Gorterhof de nummertjes voor de stemmachine. Zo heb ik nog voor dat ik naar mijn werk vertrek mijn stem uitgebracht op Angelien Eijsink (nr. 18) en mij uitgesproken vóór de uitbreiding van de camping in de Delftse Hout. Angelien mailde gisteren om steun voor haar verkiezing, en gezien haar taakveld (o.a. speciaal onderwijs) vond ik dat wel een goed idee.  Om klokslag 17:00 rijd ik de Mackaystraat binnen en zie een verlichte tent midden op de weg staan met een grote menigte eronder en eromheen. Tijdens de Wijkenmarkt is de Mackaystraat door een vakjury uitgeroepen tot de Leukste straat van Delft 2006. Op een voorheen rommelig stukje grond is een fraaie straatbank verrezen waarop mensen elkaar kunnen ontmoeten en daarvoor staat de trofee, het beeldje de Kleine Hugo. Wethouder Anne Koning onthult, samen met Sint Nicolaas, het beeldje bij het vallen van de avond op deze hectische verkiezingsdag. Ik voel de sfeer van een wintersprookje bij de verlichte feesttent. Bewoner Pim krijgt uit handen van de wethouder een verjaardagskalender, die ook voor alle andere bewoners van de Mackaystraat klaarligt. Sociale cohesie in de wijken is een belangrijk item voor ons, en kleinschaligheid is daarbij de ingang bij uitstek. Daarin past de verkiezing tot leukste straat van Delft uitstekend. Klik hier voor meer foto's van de Mackaystraat.. Vanavond zijn we met fractie en afdeling bijeen om de uitslagen te vernemen. Dat kon wel eens laat worden, vooral doordat Amsterdam weer met het potlood stemt, een stad die toch goed is voor zes kamerzetels!
DAGBOEKPAGINA DINSDAG 21 NOVEMBER 2006 LAATSTE DAG FOLDER Uitgeput kom ik om 12:45 thuis. Het is zo'n dag dat de ziekte heel weinig van me overlaat, en ik ga dan ook slapen. Het is bij vijven als ik wakker word. Zo lang geslapen, maar ik ben dan ook weer helemaal fit! Daniel zit achter zijn computer en gaat vervolgens basketballen, terwijl ik voor hem en Diana tagliatelle bolognese kook, met een salade van little gem, komkommer en red pearl tomaatjes, alles van de LIDL om de hoek, behalve de vinaigrette die ik afgelopen zomer in Pouilly sur Loire cadeau kreeg bij een fles olijfolie. Na het eten ga ik snel de deur uit om de folders rond te brengen, gelukkig in mijn eigen buurt. Ik mis hierdoor het laatste lijsttrekkersdebat, maar dat zal ik morgen op mijn werk wel zien: als beheerder van de mediatheek van een middelbare school verwacht ik veel belangstelling daarvoor van leerlingen, en dus heb ik er de DVD-recorder voor klaargezet. Dat is nu een van de voordelen van een baan in het onderwijs: daar met leerlingen naar kijken is werk! In de buurt word ik hier en daar aangesproken door bewoners. Ik vind dat nog steeds gek, die bekendheid, maar het doet me ook goed: zo kom ik achter dingen die niet deugen en waar ik misschien samen met mijn fractiegenoten iets mee kan. Wanneer ik thuiskom ben ik net op tijd om de conference van Freek de Jonge te zien. Hij geeft geen stemadvies, maar sinds ik hem ooit, rond 1975, sprak op de markt van Libos (Lot), weet ik wel dat hij mijn bewondering deelt voor de "Politiek der Gematigden". De auteur van dat boek, Jacques de Kadt, maakte net als ik een uitstapje naar de meer radicaal linksen, tot hij tot de ontdekking kwam dat de weg van vooruitgang niet daarlangs leidt. Ik geniet van de uitzending, en ik kan me zoooo goed voorstellen dat hij voor sommige mensen alleen maar heel harde woorden overheeft!
DAGBOEKPAGINA MAANDAG 20 NOVEMBER 2006 WEER OP CAMPAGNE Het is traditioneel: vlak voor de verkiezingen canvassen in de Poptahof. De fractie heeft haar vergadering vanavond geannuleerd en loopt langs de deuren. Ik krijg voornamelijk vriendelijke reacties, al blijken sommige mensen niet te weten dat er verkiezingen zijn. Een man zegt dat hij nog twijfelde tussen CDA en PvdA, maar dat ons vriendelijke gebaar (een roos) hem overhaalt. Eén voor één haal je zo de stemmen binnen! In ons hoofdkwartier, de Mega-Snack, is het een enorme drukte met alle medewerkers van onze ploeg in rode jassen. De Chinese uitbaters lopen af en aan met koffie. Tot mijn blijdschap ontdekken we hier ook Hans van Bemmel, die inmiddels door de voedselbank en onze relatiezegening bij onze fractie en wethouders goed bekend is. Hij blijkt hier vanavond toevallig te eten. Wat is deze stad van 100.000 inwoners dan toch weer klein! Moe en tevreden kom ik thuis. Nog twee dagen! Voor mij persoonlijk wordt de spanning haast ondragelijk. Krijgen we dit rampkabinet weg, zullen we iets neer kunnen zetten dat voor gewone burgers beter is? Mijn emoties lopen hoog op, maar tussen deze mensen voel ik me veilig, die mogen wel zien wat er vlak achter mijn ogen gebeurt! DAGBOEKPAGINA ZONDAG 19 NOVEMBER 2006 WEER OP BEZOEK IN DE MOSKEE Met nummer 2 van de lijst: Nebahat Albayrak en een aantal Delftse (oud-)fractie- en bestuursleden zit ik op deze zondagmiddag in de bovenzaal van de Sultan Ahmed Moskee. Iedereen die ik tegenkom heet mij en de anderen echt hartelijk welkom, maar dat wist ik wel van andere gelegenheden hier. Wanneer Nebahat begint, in het Turks, moet ik denken aan Café "Au petit Pont" in Parijs, waar de Nederlanders bijeen plachten te komen, en waar je af en toe geen woord Frans tegenkwam. Toch begrijp ik direct waar het gesprek over gaat als ik in de discussie de woorden "Ermen" en "volkerenmoord" voorbij hoor komen, en de scharnierwoordjes "yok" en "bakan", en ik besef dat Nebahat het nu moeilijk heeft. Als voorzitter van het Nederland-Cyprus Comité kan ik me nu beter gedeisd houden. Na een half uur spoort onafhankelijk voorzitter Cahit Taş de aanwezigen aan, ook nog andere inhouden te bespreken, en ik hoor door woorden als: "okular" al snel dat het gesprek zich beweegt in de richting van de jongere generaties en hun positie in onderwijs en arbeidsmarkt. Jammer toch, bedenk ik, dat we bij de Algemene Beschouwingen de anonieme sollicitatie er niet door hebben gekregen. Na verloop van tijd voel ik me er toch nogal buiten staan: alles wordt in het Turks besproken. Ik vind het logisch en aanvaardbaar, maar ik voel aan den lijve, hoe het is om ergens te zijn waar je "erbuiten staat". Dat is een leermoment: betere beheersing van de Nederlandse taal is nog altijd voor nieuwkomers van het allergrootste belang. 's Avonds een mailtje van het campagneteam: dat ze nog posters nodig hebben, dat die in mijn garage liggen, of ik ze nog even naar de fractiekamer wil brengen. Natuurlijk, en daar ga ik weer. De man van de meldkamer die de poller op het H.G. Kerkhof voor me naar beneden doet, grapt dat ik naar huis moet gaan, omdat hij toch al op ons stemt. Het maakt me vrolijk, en strijdlustig rijd ik stapvoets over de Hipolytusbuurt. Wanneer ik om een uur of tien in het stille stadhuis loop, zie ik noglicht in de fractiekamer van Leefbaar Delft; ook nog aan het werk voor de stad?
DAGBOEKPAGINA ZATERDAG 18 NOVEMBER 2006 WEER OP CAMPAGNE Twee uurtjes in de kraam met prachtig weer: leuk om te doen, en met de slechte peilingen kan de partij wel een oppepper hebben. De reacties van het publiek zijn vriendelijk en velen geven aan, toch heus wel op ons te gaan stemmen. Met sommige mensen, die bevlogenheid vertonen, probeer ik een gesprek aan te knopen over actief worden, je aanmelden als lid. Opmerkelijk is, dat velen hier nog nooit over nagedacht hebben. Een reactie van een mevrouw die tientallen jaren actief is geweest als vrijwilligster in twee buurthuizen: "Nee, dat is echt niks voor mij."Pratend als Brugman krijg ik haar zo ver dat ze het aanmeldingsformulier meeneemt. Wanneer ik door de stad naar het Stadhuis loop om even de post door te nemen, valt me op dat ik in alle handen en boodschappentassen rozen zie, en in alle kindervuistjes rode ballonnen, en maar heel weinig van die witte ballonnen met zo'n tomaatje. Mooi gezicht op Delft! Onderweg kom ik pastor Van Bemmel tegen, die me vertelt hoe ver het staat met de kerstviering voor Dak- en Thuislozen, op 19 december om 15:30 uur in de Maria van Jessekerk. Om drie uur haal ik met de auto de kraam op en breng hem terug naar de opslag: Ernst is verhinderd. Zo komt mijn zaterdag wel vol.
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 16 NOVEMBER 2006 WEER NAAR DUIT 's Ochtends voorlichting van DUIT (Delfts Uitkeringen Informatie Team) voor een klasje maatschappijleer op Grotius. In een schoolklas voel ik mij natuurlijk altijd meteen thuis, ook al zijn dit heel andere leerlingen dan waaraan ik gewend ben. Ze stellen onbevangen vragen, en komen op die van DUIT-medewerkster Edith von Berg met directe antwoorden. Het wordt mij al gauw duidelijk dat ze heel goed weten hoe je in de schulden komt, maar minder over hoe je dat kunt vermijden of er weer uit komen. Al observerend merk ik op dat Edith echt slag heeft van de omgang met deze jongeren, maar dat er aan de techniek van de powerpoint presentatie en de opbouw van zo'n lesuur nog wel wat verbeterd kan worden. Later, in een gesprek met oud-fractiegenote Leonie Zweekhorst, stellen we vast dat ook de school daar iets aan kan doen, door een dubbeluur ter beschikking te stellen voor zoiets als voorlichting over budgetteren en schulden. Later op de dag snuffelstage bij de dienst Werk Inkomen en Zorg. Een grote groep leden van de commissie WIJZO maakt kennis met het werk van de dienst. Helaas trek ik het niet, en moet ik na de inleidingen naar huis vertrekken. Mijn ziekte geeft met met name 's middags maar heel weinig energie, en daarom werk ik momenteel ook alleen 's morgens. Logisch dat ik ook in de politiek maar de helft kan doen, en dat ik nu een paar uur op de bank moet. Ik ga nog even langs mijn haptonome om te zien of ik er nog tussendoor kan. 's Avonds het nuttige met het aangename: de begeleidingscommissie van het Instituut Sociale Raadslieden neemt met een etentje afscheid van de vertrekkende leden, zodat ik tegelijkertijd als aankomend lid van de commissie kennis kan maken. Helaas moet ik het overleg bij de RK Stadsdiaconie over de Kerstviering voor Dak- en Thuislozen ervoor laten lopen. Hans van Bemmel zal me een dezer dagen wel op de hoogte stellen van wat ik moet weten. De vergadering van de raadscommissie Wijk, Verkeer en Beheer, die ook vanavond plaats vindt, is in goede handen bij fractiegenoten Peter, Raimond en Ernst, aan wie ik tevoren trouwens mijn opvattingen over kinderspeelplaatsen in de wijk heb geventileerd.
DAGBOEKPAGINA WOENSDAG 15 NOVEMBER 2006 KLEINE VIS, GROOT LEED Om 06:00 uur sta ik op en probeer Diana niet wakker te maken. Op de gang wachten de katten Nathan, Myrthe (beide 6 mnd.) en Klaartje (13 jr.). Wanneer ik beneden kom zie ik dat een van de goudvissen overleden is. Dat worden straks tranen als mijn zoon Daniel (12) er achter komt. Onder het koffiezetten raadpleeg ik Outlook: vanavond een debat naar aanleiding van de aanstaande kamerverkiezingen, in een Politiek Café in het Stadhuis. Het is georganiseerd voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik zie ernaar uit: het lijkt me leuk, maar ook lastig om te doen. Verder staat er voor de middag een afspraak met een mevrouw die in problemen is gekomen door aandelen-lease. Ik zal haar doorleiden naar Duit en eventueel het ISR. Blijkbaar heeft zij beide instellingen niet op eigen kracht kunnen vinden. Haar hoofd zit ook al zo vol met zorgen! Intussen denk ik terug aan de vergadering van de commissie WIJZO (wonen, integratie, jeugd, zorg en onderwijs), gisteravond in het Stadhuis. Ik heb daar de vertegenwoordigster van het CDA uitgenodigd, deel te nemen aan het schrijven van een initiatiefvoorstel over bestrijding van alcoholmisbruik onder jonge kinderen, samen met onze fractie, de SP, ChristenUnie/SGP en D66. Als ik vandaag nog een gaatje vind zal ik een inleiding schrijven om de deelnemers op het spoor te zetten. Eergisteravond was ik immers op het Grotius College bij een ouderavond over dit onderwerp, waar dokter Van der Lely, rector Otten en een medewerker van Parnassia dit onderwerp, waar ik me al langere tijd druk over maak, behandelden. De ouders waren verontrust, en ik hoop dat de Gemeente nòg meer dan nu al zal kunnen doen tegen dit probleem. Dan komt Daniel naar beneden en ziet zijn visje. Een paar moeilijke minuten volgen en we gaan even naar de tuin, naar het grafje van Naoise, de 19-jarige kater die we in april verloren. Gelukkig moet ik pas om 09:00 uur op mijn werk in Den Haag zijn, dus ik kan ruim tijd voor Daniel maken. En vanmiddag ben ik vrij, zodat ik een uurtje op de bank kan slapen, wat ik door de effecten van de ziekte van Parkinson dagelijks nodig heb.
DAGBOEKPAGINA DINSDAG 14 NOVEMBER 2006 VERSTANDELIJK GEHANDICAPTEN EN ANGELIEN: EEN VERTROUWDE COMBINATIE 's Middags werkbezoek in het gezondheidscentrum Nassaulaan. Kamerlid Angelien Eijsink komt praten met wethouder Dick Rensen, een aantal betrokkenen bij het Delftse Zorggebeuren en met mij namens de fractie. We spreken over de WMO en over de beleidsarme invoering die voorlopig in Delft plaatsvindt. Dick legt uit waarom hij een 10 verdient in plaats van de 0 die de AD hem toekent: de betrokken cliëntenorganisaties waren erg tevreden over de wijze van invoering. En vanavond iets heel leuks: een politiek debat in de Raadszaal met mensen met een verstandelijke beperking. Allen landelijke partijen die in de Gemeenteraad zitten hebben iemand afgevaardigd voor dit debat, waarbij de burgers op de raadszetels zitten en wij politici achter de tafel van B&W. Op de stoel van Anne gezeten stel ik vast, hoe geïnteresseerd deze mensen zijn en hoe goed ze hun vragen aan ons formuleren, meestal betrekking hebbend op de achterstelling die zij -vaak terecht- voelen. Als onderwijsgevende heb ik er wel gemak van, dat ik gewend ben, moeilijke dingen op een eenvoudige manier uit te leggen. Sommige collega's hebben hier duidelijk meer moeite mee. Ik maak er gebruik van om een mini-cursus belastingheffing te geven, die goed begrepen wordt. Wanneer ik aan het eind alle deelnemers een PvdA-button geef, zie ik op de gezichten van de collega's dat zij "iets vergeten waren". Ja mensen, het is campagnetijd!
DAGBOEKPAGINA MAANDAG 13 NOVEMBER 2006 WEER ALCOHOL EN JONGEREN De fractievergadering van vanavond kan ik niet bijwonen. Ik mis het wel, niet omdat ik zo'n vergadertijger ben, maar omdat ik de sfeer mis: de onderlinge solidariteit, de bevlogenheid, de humor. Maar ik ga naar het Grotius College, waar de Ouderraad een avond heeft belegd over jeugd en alcohol, in samenwerking met Parnassia en .. dokter Van der Lely, de kinderarts van de Reinier de Graaf Groep. Ik heb hem al een aantal malen gesproken in verband met mijn activiteiten op dit gebied. Ik heb de andere fracties die aangegeven hebben, met mij mee te willen denken, ook ingeseind, en de CU/SGP-fractie laat zich vertegenwoordigen. Ook mijn fractiegenoot Babak Mousavi Gourabi is er. Rector Otten zet het nullijn-alcoholbeleid van de school uiteen en dr. Van der Lely vertelt over de kinderen van 12-15 jaar die bij hem binnengedragen worden in het weekeinde. Van de zijde van Parnassia wordt aangegeven welke zorg beschikbaar is. Ik krijg van presentator Nico Jouwe de microfoon om te vertellen dat er o.a. in onze fractie verdergaande plannen zijn om het euvel aan te pakken. Helaas kan ik hier niet namens de AA spreken: twee petten, maar wat erger is: de AA heeft geen jeugdgroep in Delft, en om die van de grond te krijgen heb ik nu juist een samenwerking met alle andere partners nodig. Veel ouders hier aanwezig maken zich ongerust over hun kind: hoeveel drinkt het, waar is het eigenlijk, allemaal vragen die mij tonen hoe belangrijk het is dat we bij ons plan ook de ouders inschakelen. Tijdens mijn werkbezoek aan de politie maakte ik immers mee dat drie veertienjarige meisjes die 's nachts dronken op straat zwierven niet naar huis gebracht werden, ook niet door hun ouders op het politiebureau afgehaald moesten worden, maar gewoon verder konden gaan met waar ze mee bezig waren. Ik moest een krachtterm onderdrukken: drie van die beugelbekkies die ik in de klas heb, daar achter te moeten laten met een bekeuring van € 50 op zak en verder niets: geen beleid! Inmiddels is door de Raad een motie aangenomen van de SP, natuurlijk van harte door mij gesteund, om dàt in elk geval voortaan beter op te lossen, maar ik wil meer, en we zitten binnenkort aan tafel om een breed gedragen plan hiervoor naar voren te brengen. Onder de ouders hier zie ik er een die ik ken van de bijeenkomsten van de AA. Goed om te zien dat die ouder zich hier actief tegenaan bemoeit, vanuit de eigen ervaring met het gevaar dat kan schuilen in die zo maatschappelijk aanvaarde drug: C2H5OH, je vriendje dat zo gemakkelijk je boze koning wordt.
DAGBOEKPAGINA DONDERDAG 2 NOVEMBER 2006 OP STAP MET DUIT Vandaag ben ik op werkbezoek bij DUIT (Delfts Uitkeringen Informatie Team) waar ik met medewerkster Edith von Berg mee mag naar iemand die huisbezoek heeft aangevraagd. Het blijkt een persoon te zijn die door verandering in de gezinssamenstelling ook financieel-economische veranderingen te verduren heeft, maar die zelfredzaam is, al huisvesting heeft geregeld en de zaak goed onder controle lijkt te hebben. Ik vraag me dan ook af, wat wij hier komen doen. Wanneer Edith echter het materiaal doorneemt, blijken een heel aantal regelingen onbekend te zijn, zelfs de Delftpas, zodat er geld blijft liggen waarop deze persoon recht heeft en waarmee een aantal problemen kunnen worden verlicht. Ik ben onder de indruk van de doeltreffendheid waarmee DUIT in dit geval bekijkt wat er nodig is, wat er kan, en wat er gedaan moet worden. Toch denk ik af en toe: "Gaat dit niet te ver, had deze persoon niet naar het kantoor kunnen komen?" Maar als ik dan terugdenk aan de Utrechtse oud-wethouder en kandidaat-kamerlid Hans Spekman, die onlangs in de afdeling te gast was, gaat er weer door me heen of we wel ver genoeg gaan, of we niet zijn idee moeten overnemen om te canvassen om de mensen te bereiken en zo armoede te bestrijden. Hoe dan ook, in ieder geval is het goed dat we DUIT hebben.