poëzie
	POËZIE	politieke columns
	ga direct naar het nieuwste gedicht: NIEUW	politiek dagboek
		persoonlijk
	DIAGNOSE later is nu niet meer zoveel later, maar gek genoeg is vroeger ook niet langer vroeg vertraagde tijd dikt wat voorbij is in tot concentraat: het weinige dat nog gebeuren gaat, hoe onschuldig ook, zich verder voordoen als een zoet delict begrijpt u alles? misschien meer dan met de stand van jullie kunst en wetenschap denk ik, deurknop  in de hand en de andere in de zijne op straat bekijkt een tienerblik mij eensklaps oude man die nog niet laten kan haar bloei vertederd te bezien: plukverbod om de hoek in de kapel zoek ik God, ik weet Hem wel aanwezig maar kan nu niet met hem in gesprek: incompatibilité d’humeurs maar bij de deur roept Hij mij terug toont mij in een déjà vu: later is voor ons nooit meer dan meteen na nu © Rolf Clason, Pouilly sur Loire, 29 juli 2006 ≈ PARKINSON het kwaad heeft nu een naam de mond die met een scheve hauw de woorden niet meer zeggen kon zoals hij wilde en bij drinken knoeien liet zoals men slechts bij kinderen of grijsaards ziet, de hand die bij schrijven trilde en de woorden speende van gebruikelijke duiding, het been dat onafhankelijk van het andere zijn baan beschreef, herinnering die vroeger helder bleef maar ‘t nu –geen waarschuwing vooraf- voorlopig of voorgoed begaf, hartspier die deed of hij niet wilde, onregelmatig trilde en zo verheelde dat niet aan hem maar aan de hersenen iets scheelde de nieuwe tijd zal nieuwe perspectieven in plaats zetten van al wat vastgeroest alles wat ik van mij altijd op mijn manier volbrengen moest andere openingen en anders zingen dan wat onderhand alleen nog tot verveling leidde of tot een raar besef van altijd ongeschonden doorleven alsof er nooit een einde komt aan tijden het kwaad heeft nu een naam, ik moet het heten en het liefhebben als mijzelf en u © Rolf Clason, Pouilly sur Loire, 30 juli 2006 ≈ KOM ik kan U niet U niet, U gaf mij niet de instrumenten om U te ik kan niet doen alsof U niet buiten of binnen mij, bij alles waarmee ik U nader om U ver te werpen, spreek ik U aan, zie ik U staan ik zie dat U mij gaf, wat U mij gaf en weet U de gever de zonde van de geest is nooit in onze macht geweest © Rolf Clason, Delft, 23 augustus 2006 ≈ Die seun klim druipend uit die bad, sy hele lyf is gaaf en glad   (Elisabeth Eybers) VERVAL daarnet was ik nog licht als Tinkelbel en zou haar eindelijk navliegen kunnen naar Fantasia maar ik trok aan de afvoerstop en langzaam krijg ik weer mijn aards gewicht eerst gaan de schouders gewoon hangen en leggen borstharen zich neer tonende door hun spaarzaamheid de bleke huid nu valt de polder van mijn lichaam langzaam droog en zware klei verheft, die hier en daar een vijver of een meer insluit waar eens mijn oerverbinding zat blijft nog wat nat, een kweekvijver omdijkt, terzijde wijkt het water van mijn armen: bleke darmen uitmondend in tentakels mijn slappe lid, daarstraks tenminste nog omhoog gedreven door opwaartse druk, en ballen, net nog strak als bij Praxiteles nu vormloos in hun kreukelige zak verliezen bij de droogval elk volume de knieën, toch al nooit om van naar huis, (al niet veel beter dan het kruis) steken als onbewoonde eilanden  omhoog totdat het water weg is en de voeten recht naar boven priemen met elk hun vijf misvormde vingers wiebelend op de hielen, doelloos de kroon der schepping, als er zoiets is, is hoogstwaarschijnlijk wel een vis © Rolf Clason, Den Haag, 16 oktober 2006 ≈ O Vater, laß uns ziehn!                                                        (Goethe) ALBUMBLAD VOOR MOEDER (1) Door school gevoed en als een glad gestreken wastablet in keurig recht en soms vooroverhellend handschrift volgezet heb jij je nederige idealen: ‘s middags als jóúw moeder zich verschanst achter haar pannen, jij aan het klavier gezet oefent op für Elise en wanneer zij  niet op je let danst op de klanken in je hoofd de Charleston. Nadien kan ik je enkel zien in haat voor taal en land en zelfs voor de muziek die naam draagt van de onderdrukker: die Duits is en verdacht is en niet deugt. Zelfs op je mooie ets van Beethoven ontbreekt iedere vreugde in zijn ogen. © Rolf Clason, Delft, 3 december 2006 ≈ ALBUMBLAD VOOR MOEDER (2)                     “Mijn moeder houdt niet van muziek.”                     Ik zeg het als mijn vrienden met het knopje                     van mijn eigengebouwde radio                     te onnadenkend omgaan en ik vrees                     de blik die achter haar gezicht  reeds                     naar de dood uitziet.  “Hier öffnen” staat er op het vat waar ik bewaar wat van je rest omdat ik ook niet weten zou waar ik je stof tot spreken geef. Nu weet ik toch na al die jaren dat jouw pianospel erbij moet klinken, wanneer de wind de banden tussen de onbegrepen moeder en het niet begrijpend kind eerst tekent en dan wist terwijl een goede pianist heel mooi en ingetogen speelt en niet de tijd, maar de muziek, Duitse muziek die jij vergeefs trachtte te haten, mijn wonden heelt. © Rolf Clason, Delft, 3 december 2006                   ≈ OSMOSE er bloeide een roos vlakbij de ingangspoort in sotto voce januarimaand - het kroonblad, donker, klein, durfde op de misplaatste zonneschijn zich niet verlaten als was zij de afwezige seizoenskou slinks ontgaan, zo voelde ik haar dunne twijgen warm rond mijn hals verstrengelen toen ik bij valavond heel onbevreesd vlakbij de bloem kwam staan een lang moment rook ik de geur die al het andere verdreef zolang het bloemhoofd en het mijne scheef en onwennig bij elkaar gepakt genoten van genieten – toen werd de prille osmose door nieuwgekomenen verstoord, maar achter het Bacinolgebouw zag ik een ster verschieten © Rolf Clason, Delft,  12 januari 2007               ≈ ABBÉ PIERRE de ogen heel diep achteruit gekropen als om harder te kunnen springen, om door te kunnen dringen in het geweten, de priesterboord beschut door de profetenbaard, zo kwam hij aangelopen wanneer hij sotto voce sprak kwamen de woorden forte op ons aan alsof ze niet voor vox humana getoonzet waren maar voor trompet nog laatste zomer lazen wij zijn nieuwste boek van oude man* en zagen hoe men dan nog haast aan alles twijfelen kan nu gaat hij toch op reis in juist de late eerste winternacht die door zijn mensen op kaden van de Maartensgracht** in kleine koepeltentjes verweesd wordt doorgebracht canoniseer hem niet:  Sint Pieter geeft beschutting aan de staf van de Saint Père, men heeft er brood, er is aan tentdoeken geen nood maar hemelharten -mogen wij hopen- gaan zonder titel zonder jota voor broeder Pierre wel open © Rolf Clason, Delft, 23 januari 2007 *)  “Mon Dieu, pourquoi?”  **) Langs het Canal St. Martin staan de tentjes die hulporganisaties uitgereikt hebben aan de daklozen van Parijs.                       ≈ DIT LAND dit land met vruchtbomen beplant met langere zichten dan ik nog kan zien en nu met tien maal meer gezichten om zoveel mensen aan te kennen, dit dorp dat op een steenworp van de grote stad de tijd wat rekt en zich behaaglijk naar mij voegt wanneer mijn lichaam zich op koele stenen straatbank strekt -nog hoeft mijn vluchtplan niet vervroegd naar het land voorbij het laatste land dit kind dat ik zo klein en groot tegelijk met vochtig oog bekijk dat altijd anders blijkt dan leek te zijn, illusies tovert uit de beker met koperen ventielen, ze voor zeker- heden rollen laat uit gouden mond en deze kameraden die meer ooit dan wie hen voorgingen doen zien wat wel misschien de grootste gave is en die te missen, missen doet wat men nooit kende en niet kent en die vriendin, van hier, van daar, met haar gemoed zo klaar om bij te staan wat zonder dat tot moeilijkheden was gewend dit land dit dorp dit kind en deze vrienden onzegbaar hier en onontkoombaar paradijselijk maar dan, meer dan dat alles: jouw borst zacht in de kromming van mijn hand © Rolf Clason, Delft, 1 april 2007 IL PLEUT SUR NANTES een gedicht tegen het défaitisme in de Partij van de Arbeid het regent niet alleen in Nantes, het regent waar je wilt, als je je inbeeldt dat het leven grijs is en vreugdeloosheid wijs is, wegens aangeboren, alsof dingen echt zo horen ook hier is regen onuitroeibaar als je niet vecht, je neerlegt zonder hoop en roepen blijft dat zonder Joop geen strijd gewonnen kan, die man… hadden wij nog, en was hij maar… hij was de zon, hij kon, hij kon… een voorjaarszon met al veel kracht, die van jezelf, die onverwacht de lach ontmoet van wie je tegemoet, ach, ook die zogenaamde kloof blijkt niets dan een oneffenheid die je met openheid en aandacht wel bestrijdt © Rolf Clason, Esbeek, 5 mei 2007	GEDICHTEN: DIAGNOSE  07|06 PARKINSON  07|06 KOM  08|06 VERVAL  10|06 ALBUMBLAD (1) 12|06 ALBUMBLAD(2)  12|06 OSMOSE 01|07 ABBÉ PIERRE 01|07 DIT LAND 04|07 IL PLEUT SUR NANTES 05|07 HET UITGESTELDE AFSCHEID 06|07 KLASLOKAAL 08|07 RUNNING VERSE 09|07 DEBAT 10|07 LIED VAN HET ACHTTIENDE PRIEMGETAL 10|07 OUDEJAAR FILM 03|08
	et je t’ai trahi pour une prison d’amour et sa belle geôlière                                (Georges Moustaki :  Ma Liberté) HET UITGESTELDE AFSCHEID op een dag op een keer, wanneer staat niet in de administratie, zomaar op een dag werd duidelijk dat deze woning deze zo geliefden deze wereld, dit bestaan een glanzend-volle regendrop is op de aflopende motorkap van afgedankte auto’s op de sloperij: van hun zin ontheven entiteiten straks als ze op de sterk vervuilde bodem van het kerkhof valt vermengt ze met het vuil en vet en wordt geplet door zware voetstap van de waker - niemand zal nog weten hoe ik haar in gedachten huilde maar deze lentedag, mijn liefste, houd ik haar in mijn hand als balsem voor mijn oog omhoog naar jou om je als door een lens scherp te voorzien en straks misschien te weten hoe je in chaos of in kosmos te herkennen, en het lot een loer te draaien, weer het afscheid af te wenden, en de vrijheid ruilen voor gevangenis van liefde en zijn schone cipierster © Rolf Clason, Delft, 3 juni 2007
	wie van ons wierp zich voor zo’n volle tram?                                                   (Jac. Van Hattum ) KLASLOKAAL dichter bij Sobibor denk ik weer aan de Vondelschool, het kachelscherm bewaarde mij voor brandgevaar: op oude foto kan men zien dat ik naar het roodgloeiend monster vol ontzag gebaar – pas later zag ik die van Anne, uit ‘41?, waarmee ieder wist: zij had zich niet vergist en werd beroemd met schrijven, al kon alleen het Dagboek, niet de schrijfster bij ons blijven zij zat in dat klaslokaal en bij dat scherm net zoals ik en al die kinderen van wie ik later pas, al lang geen kind meer, met begrip voor de geschiedenis, namen herlas; ik ken ze één voor één: Lex Koekoek, André Legerman, Sonja van Praag, Nina d’Oliveira en alle anderen, tot vandaag ach arme klas, elk ging op eigen wijze weg van wat de ouders voor ons trachtten weg te poetsen, hetgeen voor elk langs eigenwijze weg de jeugd verwoestte dichter bij Sobibor denk ik alleen: geen één zag ik ooit weer, het domme zeer joeg ons uiteen, zo zal ik dragen waar ik geen schuld aan had en toch gelijk Job mijn rug voor krommen moet, ik kan niet anders dan U steeds bevragen: hoe komt het zo dat U onschuldigen beboet? © Rolf Clason, Koloděje, 1 augustus 2007
	RUNNING VERSE het vers dat ’s nachts sluipend op zwarte-katten-voeten mij verontrust met waarheden die zonlicht schuwen het vers dat mij laat grommelen en draaien, de armen maaiend als vogelverschrikker in de wind, mijn mond de woorden zeggen laat in tongen die jij niet verstaat het vers dat noodgedwongen bij de dageraad mij weer verlaat, en nooit de bundel halen gaat het vers dat alles oplost maar niets loslaat, gaat en komt tot de dag dat ik de rug van Pegasus beklimmen mag voor de uiteindelijke reis die steeds verborgen lag, onthullen zal wat ik eerder niet zag © Rolf Clason, Den Haag, 24 september 2007
	DEBAT ik kijk hoe mijn kompaan verwoordt dat ons goed recht hier is vermoord ik denk: ‘hij zet ze zo wel klem’, luister vertrouwend naar zijn stem dan hoor ik hoe hij hen laat gaan maar meen: hij grijpt ze nog wel aan ik wil de microfoon wel pakken om het gepraat hier af te kappen, maar bij verwanten werkt dat anders dan wat men doet bij tegenstanders ik zie: wij hebben het verbruid de krant schrijft: ‘als een nachtkaars uit’ © Rolf Clason, Delft, 27 september 2007
	GERARD (black fathers) onzichtbaar zit je aan mij vast jouw mama spon ons aan elkaar nu mag je langzaam poot voor poot de draden testen, of je klaar bent om vrij te wandelen in de ruimte maar als je valt, vangt je mijn web dat blijft zo tot de laatste draad jou tenslotte loslaat © Rolf Clason, Delft, 11 oktober 2007
	ELVIS (Black Fathers) samen reizen en de lijn verkennen, wissels kunnen soms verraderlijk leiden tot dood spoor, mijn zoon voordat ik wennen kon aan wat gewoon jouw reis- manieren zijn kwam onvermijdelijk de jungle-junction daar gaan de sporen uit elkaar, voortaan zien wij ons enkel maar bij overstappen op een ver station -ik ben gerust: ik heb je leren reizen en genieten van het landschap langs de rails tot ik je ten afscheid heb gekust © Rolf Clason, Delft, 11 oktober 2007
	LIED VAN HET ACHTTIENDE PRIEMGETAL *) Nooit meer, nooit meer voor wat dan ook nog bang en zeker niet ’t verleden laten rusten, dus vriend en vijand zullen er nog lang bij elke wankelmoedigheid van lusten, denkende dat ze mij wel even susten. Hoe aardig ook, en hoe genuanceerd, de strijdbijl zwaaien heb ik óók geleerd en aan dat samengaan is niets verkeerd. Het mensdom kent immers te veel gerusten, op geld belusten en onderbewusten, om mij gerust een keer de andere wang te laten keren aan de uitgeplusten en zo te lijden onder spot en dwang. Kijk uit, Verdonk, dit is alleen mijn zang! © Rolf Clason, Delft, 14 oktober 2007 *) Ik denk dat priemgetallen van belang zijn in de geschiedenis van mensen en mensheid: Constantinopel viel in het jaar 1453 op 29 - 5, allemaal  priemgetallen, en ook het jaartal 1933 is er één, waarin de geschiedenis een dramatische wending nam. Ik ga met pensioen in 2011. Gisteren, op mijn 61-ste verjaardag (het 18^e priemgetal), hoorde ik Rita Verdonk in NOVA zeggen dat het Nederlands de landstaal is. Daarmee ging zij volledig voorbij aan de andere officiële landstaal, het Fries, die overal gebruikt mag worden in officiële stukken. Als je dat al verwaarloost, wat zal dan het lot zijn van de andere minderheidstalen waarmee Nederland in de afgelopen decennia verrijkt is? (Voor de goede orde: ik vind dat iedereen die in Nederland woont, het Nederlands moet beheersen, maar als er ooit een verplichting komt om alléén Nederlands te spreken, ga ik in verzet en spreek ik in het openbaar alles behalve Nederlands.) Hoe dan ook, ik wil een serie gedichten maken naar aanleiding van mijn leeftijd in priemgetallen. Ik zal nog hard moeten werken: 2 3 5 7 11 13 17 19 23 29 31 37 41 43 47 53 59 en 61 zijn al voorbij. Ook in de toekomst heb ik nog voldoende werk, als ik het mag beleven: 67 71 73 79 83 89 97 101 103 107 109 113 (naar 127 is een groot gat ;-). Het bovenstaande gedicht is trouwens een “cholerisch sonnet”, de versvorm die ik voor deze serie heb uitgekozen. (Zie: Polzer, H.H., “Versvormen”, de Stiel, Amsterdam, 2000.)
	OUDEJAAR de bel – komt F. verhaal doen tussen snik en slik – geen schrik is het, zij is al lang gewend hoe hij haar kleine vent in kwade roes zomaar tot moes wij kijken, knikken achter oliebol en champomy in onze nuchterheid tot luisteren bereid en of zij echt niet -neen, geen sinas en geen thee, alleen het water van de zee dat toch niet wassen kan om haar ineengedoken romp nieuw leven en haar hoofd dat dichter bij haar hart in dekking dat zij hem tòch liefheeft, zegt haar stem vanuit het dal, zij wil er weer vandoor – het gaat nu wel meevallen, hoor, hij zal wel slapen, ook voor de kinderen, het feest… zij is al te lang weggeweest… morgen is misschien een goed moment, voornemens weten jullie wel, het zal vast beter gaan en zonder huis en kinderen is geen bestaan maar buiten grijnst de angst haar aan bij ‘t zien van Delft in sterren en in knallen – liever hier slapen gaan dan wat haar straks kan overvallen © Rolf Clason, Delft, 1 januari 2008
	FILM ik hoef geen weigerhand van baardmans of zijn overdoekte vrouw, voor mij is er een hand vol liefde, meestal twee, van jou, je hele arm tot aan de schouder of de hals en niet bekrompen in de tijd: genegen weten mijdt het meten in seconden, telt alleen in eeuwen ik hoef geen film van wiens gelaat al in het journaal vertrokken van de haat en kaal van Gods en ieders liefs, ik wou, ik kon hem schreeuwen hoe hij zichzelf verdoet, en mij, en iedereen, maar meer dan alles jou- geen goed kan komen uit zijn gelijk prinsesgezicht met zandkleur in populieren lijst gevat, lach morgen weer naar mij, en heb geen angst om ‘t minne teken laat glans niet uit je ogen breken © Rolf Clason, Delft, 3 maart 2008
	A4 als een raket ontbrand, landt even later in een zandlichaam waar een verwoede vogelaar de laatste mens op aarde lijkt waar een konijn zijn gang ging graven tot een predator plagen kwam, biedt de geringe holte nu gelegenheid aan pioniersplant om in maart de bloei alvast te wagen voor wie goed toeziet: uit betonnen duiker steken voeten, twee grote en twee kleine met bleke tenen, die in voorjaarsritme deinen moeten hier is geen stad, geen wegverkeer, waar in de steenwoestijn zag ik dat voor het laatst ook weer? ik loop en heb nog duizend vragen © Rolf Clason, Delft, 10 maart 2008